วกัน”
ฝ่ายหญิงชรารีบไปหยิบเงินในห้องของตนเอง ส่วนจางซื่อจูงมือสามีออกไปอย่างจนใจ หากใช้ชีวิตอยู่กับครอบครัวนี้ แล้วเมื่อใดพวกเขาถึงจะเชิดหน้าชูตาได้บ้าง
ไป๋เจินจูถลึงตามองลุงใหญ่ที่อยู่ในห้องด้วยสีหน้าเคียดแค้น ในใจก่นด่าเขาไม่ยอมหยุด ดูจากสถานการณ์ในตอนนี้ คงไม่มีหวังที่จะแยกบ้านได้แล้ว แล้วเมื่อไรนางจะหลุดพ้นจากพวกเขาได้เสียที
…
สกุลหู
ไป๋จื่อตื่นตั้งแต่เช้าตรู่ ครั้นล้างหน้าล้างตาเสร็จแล้วก็ไปยังสกุลหูที่ด้านหน้า ก่อนจะเห็นท่านลุงหูกำลังพูดคุยอยู่กับอู๋เจียงและหลี่เฉิง
แปลกนัก อู๋เจียงและหลี่เฉิงไม่ได้ทำงานอยู่ในที่ดิน พวกเขามาทำอะไรที่นี่
“จื่อยาโถวมาแล้วหรือ รีบมานี่เร็ว!” ท่านลุงหูกวักมือเรียกนาง
เด็กสาวรีบเดินไปข้างหน้า พลางมองถุงผ้าสองถุงที่วางอยู่ข้างกายของท่านลุงหู ภายในนั้นมีมันฝรั่งอยู่เต็มถุงทีเดียว
นางชี้มันฝรั่ง พร้อมทั้งถามไปด้วย “นี่มันแตงดินจากที่ดินของข้านี่”
ลุงหูพยักหน้า “ถูกต้อง ละแวกนี้ไม่มีผู้ใดปลูกแตงดินเช่นนี้แล้ว นอกจากเป็นของเจ้าแล้ว จะเป็นของผู้ใดไปได้”
เขาชี้อู่เจียงและหลี่เฉิง “พวกเขาเป็นคนนำแตงดินสองถุงนี้มา”
อู๋เจียงพลันกล่าวต่อ “เมื่อเช้าข้ากับหลี่เฉิงไปดูที่นา ด้วยกลัวว่าจะทำให้งานก่อสร้างล่าช้า พวกข้าจึงไปตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง ใครจะรู้ว่าบนคันนาของที่นาข้าจะมีแตงดินเกลื่อนกลาดอยู่ ทั้งยังมีถุงอีกสองถุงด้วย พวกข้าจึงสงสัยว่ามีคนไปขโมยแตงดินในที่ดิ
