ปเถอะ ขืนไปช้าแล้วเกิดเรื่องอะไรขึ้นอีก เช่นนั้นแล้วจะทำอย่างไรต่อไป”
แม้ในใจของเจ้ารองและภรรยาจะไม่สมัครใจ แต่เมื่อเจอเรื่องเช่นนี้เข้า หากไม่ช่วยก็ไม่รู้จะหาข้ออ้างอะไร
จางซื่อหยิบเสื้อมาให้เจ้ารอง “รีบใส่เสื้อผ้าแล้วก็ไปเถอะ ระหว่างทางก็ระวังตัวด้วย”
เจ้ารองตอบรับพลางสวมเสื้อ ครั้นกำลังจะออกไป กลับเห็นไป๋ต้าเป่านั่งนิ่งไม่ขยับอยู่ในโถงเรือน ราวกับไม่คิดจะไปด้วยกันกับเขาอย่างไรอย่างนั้น
“ต้าเป่า เจ้ายังไม่ลุกอีกหรือ ไปสิ!” เจ้ารองกล่าว
ไป๋ต้าเป่าชะงัก “ข้า? ข้ายังต้องไปอีกหรือ” เขาทำหน้าตาตื่น เมื่อคิดถึงดวงตาเขียวอี๋คู่นั้นขึ้นมา เขาก็รู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาโดยพลัน
