ายนางประคองนางไว้ก่อน
หญิงชราทำหน้าเคร่งถามว่า “เกิดอะไรขึ้นกันแน่ พูดมาให้ชัดเจน เหตุใดพ่อของเจ้าถึงไม่กลับมาด้วย”
เมื่อไป๋ต้าเป่าเล่าเรื่องทุกอย่างเสียรอบหนึ่งแล้ว สองแม่สามีและลูกสะใภ้ได้ยินว่าเจ้าใหญ่ยังมีชีวิตอยู่ ในที่สุดก็ผ่อนลมหายใจได้บ้าง
หลังจากนั้นหญิงชราก็ไปเคาะประตูห้องของบ้านรอง “เจ้ารอง รีบออกมา มีเรื่องด่วน”
เจ้ารองกำลังหลับฝันหวาน เมื่อถูกผู้เป็นมารดาเรียกเช่นนี้ จึงรู้สึกรำคาญใจเป็นอย่างมาก “มีเรื่องอะไรกัน คุยพรุ่งนี้ไม่ได้เลยหรือ”
“เจ้าช่างไร้น้ำใจนัก ยังไม่รีบออกมาอีก พี่ชายของเจ้าใกล้จะตายอยู่แล้ว” หญิงชรากล่าว
ความง่วงของเจ้ารองพลันหายไปเป็นปลิดทิ้ง เขารีบลงจากเตียงนอน แม้แต่ชุดนอนก็ไม่ทันได้สวมใส่ เพียงรีบไปเปิดประตู “ท่านแม่ เกิดอะไรขึ้น เกิดเรื่องขั้นกับพี่ใหญ่หรือ” ถึงอย่างไรก็เป็นพี่น้องกัน หักกระดูกแล้วเส้นเอ็นก็ยังเชื่อมกันอยู่ หากพบเจอเรื่องอันตรายถึงชีวิตจริงๆ ก็ไม่อาจทำเป็นไม่สนใจได้
หญิงชรากล่าว “พี่ใหญ่ของเจ้าล้มลงระหว่างทาง ตอนนอนสลบอยู่บนคันนา ละแวกนั้นมีงูพิษเพ่นพ่านอยู่ด้วย เจ้ารีบไปแบกเขากลับมาเร็ว”
จางซื่อสะบัดแขนเสื้อออกมา กล่าวด้วยความสงสัยว่า “พี่ใหญ่ออกไปกับต้าเป่าไม่ใช่หรือ เหตุใดต้าเป่ากลับมาแล้ว แต่พี่ใหญ่กลับไม่กลับมาด้วย”
หลิวซื่อพูดด้วยความร้อนใจ “ต้าเป่าตกใจกลัว แขนขาไร้เรี่ยวแรง ย่อมยกพี่ใหญ่ของเจ้าไม่ได้ อย่าพูดจามากความเลย รีบไ
