นั้นเขาลองคิดจะพยุงอีกฝ่ายลุกขึ้น แต่ตอนนี้ร่างกายของเขาไร้เรี่ยวแรงไปหมด ประคองบิดาที่ไม่มีสติสัมปชัญญะโดยสิ้นเชิงไม่ไหว
ทำอย่างไรดี หากทิ้งไว้ที่นี่ เช่นนั้นงูพิษตามมาทันแล้วจะทำอย่างไร
ไม่รู้ว่าเมื่อไรท่านพ่อถึงจะตื่น เหตุใดถึงล้มจนสลบไปเช่นนี้ได้
ไป๋ต้าเป่าตะเกียกตะกายลุกขึ้นอย่างตื่นตระหนก เขาเรียกบิดาของตนเองที่สลบอยู่ “ท่านพ่อ ท่านรอข้าอยู่ที่นี่นะ ข้าจะกลับไปเรียกคนมา ท่านรอข้านะ!”
เด็กหนุ่มในตอนนี้ไหนเลยจะสนใจแตงดิน แม้แต่พ่อแท้ๆ ยังทิ้งไว้ได้ลงคอเลย
เขาห้อตะบึงกลับบ้านตลอดทาง บัดนี้ท่านย่าของเขากำลังนั่งสัปหงกอยู่ในเรือน เมื่อได้ยินเสียงเปิดประตู นางก็รีบออกมาจากด้านใน ส่วนหลิวซื่อที่เดิมทีนั่งงีบอยู่ในโถงเรือน พวกนางกำลังรอคอยสองพ่อลูกกลับมา ครั้นได้ยินเสียงความเคลื่อนไหว ก็พลันออกไปต้อนรับเช่นกัน
“กลับมาแล้วหรือ” หลิวซื่อยิ้มกริ่มมองผู้มาเยือน นางเห็นว่าเป็นบุตรชายของตัวเอง ทว่าสองมือว่างเปล่า “เหตุใดกลับมามือเปล่า พ่อของเจ้าล่ะ”
หญิงชราเข้ามาใกล้ในทันที ครั้นเห็นว่าสองมือของไป๋ต้าเป่าว่างเปล่า นางก็ขมวดคิ้วมุ่นในทันที “พวกเจ้าหาไม่เจอแม้กระทั่งที่ดินของไป๋จื่อรึ”
ไป๋ต้าเป่ารีบโบกมือ “ไม่ใช่ๆ เดิมทีพวกข้าได้แตงดินมาแล้วสองถุง ทว่าเมื่อกลับมาได้ครึ่งทางแล้ว ใครจะรู้ว่าจะเจองูพิษตัวหนึ่งเข้าจริงๆ”
ครั้นหลิวซื่อได้ยินก็ขาอ่อน เกือบจะคุกเข่าลงนั่งกับพื้น โชคทีดีแม่สามีข้างก
