ากข้าหลังของพวกเรา” ขณะที่ต้าเป่าพูด เขาก็หันกลับไป ก่อนจะเห็นดวงตาสีเขียวปี๋คู่หนึ่ง ไปจนลำตัวยาวเหยียด…
“ท่านพ่อ เป็นงู งูขอรับ!”
เจ้าใหญ่สาวเท้าวิ่งไปข้างหน้า ส่วนไป๋ต้าเป่ากลับขาอ่อนเล็กน้อย แต่ก็ไม่กล้าหยุดอยู่ที่นี่ วิ่งตามหลังผู้เป็นพ่อไปอย่างสุดชีวิต กระนั้นยังวิ่งไปได้ไม่กี่ก้าว เจ้าใหญ่ที่อยู่ข้างหน้าก็สะดุดล้มลงกับพื้นอย่างแรง ทำให้ไป๋ต้าเป่าที่อยู่ข้างหลังตั้งหลักไม่ทันในทันที แม้กระทั่งตัวของเขาและแตงดินที่นำมาด้วยล้วนทับใส่ตัวของเจ้าใหญ่
แม้ไป๋ต้าเป่าจะยังสูงไม่เท่าเจ้าใหญ่ แต่น้ำหนักตัวกลับไม่น้อยไปกว่าบิดาเลย เมื่อรวมแตงดินถุงหนึ่งด้วยแล้ว การกระแทกครั้งนี้ทำให้เจ้าใหญ่เวียนศีรษะ ขณะเดียวกันก็มีเสียงกรอบแกรบดังกังวานขึ้นมาด้วย
ไป๋ต้าเป่าตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากตัวของเจ้าใหญ่ เมื่อหันกลับไปมอง เขาเห็นว่างูตัวนั้นไม่ได้ตามมา จึงคลายใจขึ้นมาบ้าง ก่อนจะรีบดันตัวบิดาของตน “ท่านพ่อ ลุกขึ้นเร็ว งูหายไปแล้ว พวกเรารีบไปกันเถอะ”
ทว่าเจ้าใหญ่กลับไม่ได้สติเลยสักนิด บัดนี้ในทุ่งเงียบกริบ ราวกับไม่มีเสียงแมลงแม้สักตัว
……….
ตอนที่ 252 เรียกกำลังเสริม
ไป๋ต้าเป่าลนลาน รีบร้อนเรียกอยู่สองสามครั้ง แต่ท่านพ่อของตนก็ยังไม่มีท่าทีจะตอบรับ ทำเอาเขากลัวจนขวัญหนีดีฝ่อ “หรือว่าล้มเมื่อครู่นี้ เขาจะตายในทันที?”
เขายื่นมืออันสั่นเทาไปตรวจสอบลมหายใจของผู้เป็นพ่อ ‘ยังหายใจอยู่ ยังดีๆ ยังหายใจ’
จาก
