เสียรอบหนึ่ง ก่อนจะเรียกหญิงสาวที่ทำงานเก่งมาสักสองคน แล้วนำทางพวกนางไปเก็บมันฝรั่งในที่ดินของตนเอง
อาอู่รู้ว่านางจะลงที่ดินทำงาน ไม่ว่าพูดอย่างไรก็จะตามไปช่วยให้ได้ ไป๋จื่อจนใจนัก จึงทำได้เพียงปล่อยเลยตามเลย
หูเฟิงบังคับรถม้า พาพวกอาอู่และไป๋จื่อไปยังที่ดินของเด็กสาวด้วยกัน
เมื่อถึงที่ดินปลูกมันฝรั่งแล้ว ไป๋จื่อก็ถกแขนเสื้อเตรียมลงที่ดิน ทว่าหูเฟิงกลับคว้านางเดินไปถึงใต้ต้นไม้ต้นหนึ่ง
“เจ้าจะทำอะไร ปล่อยข้า”
ชายหนุ่มดันให้นางไปยืนอยู่ใต้ต้นไม้ ก่อนจะกล่าวว่า “เจ้ารออยู่ตรงนี้ ห้ามออกไป สตรีคนใดหากตากแดดจนตัวดำแล้ว จะยังแต่งให้ผู้ใดได้อีกเล่า”
ไป๋จื่อเผลอหัวเราะออกมา คนผู้นี้มีเจตนาดีอย่างเห็นได้ชัด ทว่าไม่รู้จักพูดจาให้น่าฟังเอาเสียเลย
อาอู่ยิ้มกล่าวอยู่ไม่ไกล “แม่นางไป๋ เจ้าเชื่อฟังหูเฟิงเถอะ เจ้าตัวเล็กเช่นนี้ เกรงว่าจะต้องใช้แรงไม่น้อย พวกข้าหลายคนทำไม่นานก็เสร็จแล้วล่ะ”
หญิงสาวอีกสองคนก็โน้มน้าวอีกแรง “ใช่แล้วจื่อเอ๋อร์ เพียงแค่ขุดแตงดินเล็กน้อยเท่านั้น พวกข้าสี่คนใช้เวลานานไม่ก็เสร็จ เจ้าไม่ต้องเป็นห่วงหรอก”
