แต่กลับไม่เคยพูดออกมา เขาตามฝีเท้าของนางเสมอ แต่ไหนแต่ไรไม่เคยห่าง
ต่อมานางใช้ความพยายามอย่างยิ่งยวด จนกลายเป็นแพทย์เวชปฏิบัติทั่วไประดับสูง ที่มีความสามารถเฉิดฉายมากที่สุดในโรงพยาบาลหมิงซิง ส่วนหลินหยางก็เหมือนกับนาง เขากลายเป็นหัวหน้าแผนกศัลยกรรมที่โดดเด่นที่สุดในโรงพยาบาลหมิงซิงเช่นกัน
หลินหยางชอบนาง ทว่าไม่เคยพูดออกมาเลยสักครั้ง เพียงอยู่ข้างกายเธออย่างสงบเงียบ คอยเป็นห่วงนางในฐานะเพื่อน เพื่อนร่วมรุ่น ไปจนถึงเพื่อนร่วมงาน ยืนมองนางจากข้างหลังอยู่เงียบๆ
นางเคยคิดว่า จนท้ายที่สุดแล้วนางจะเดินร่วมทางกับหลินหยาง ทว่าวันนั้นไม่เคยไม่ถึง หรืออาจจะเป็นเพราะยังขาดอะไรบางอย่างไป แต่แล้วสิ่งนั้นคืออะไรกัน
“เหม่อหรือ ยังไม่รีบไปซื้ออีก กี่ยามเข้าแล้ว” หูเฟิงเห็นนางเหม่อลอยอีกแล้ว ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ สีหน้าของนางช่างมองออกได้ยากเสียจริง
“อ้อ ข้าจะไปเดี๋ยวนี้” นางดึงสติกลับมา ก่อนจะรีบวิ่งไปทางส่วนที่ขายผัก เพื่อเลือกผักสองสามอย่างที่หูเฟิงชอบกิน
……….
ตอนที่ 242 อาอู่
หูเฟิงเห็นนางถือซี่โครงหมู ข้าวโพด กุยช่าย เต้าหู้ และพริกเขียวอยู่ในมือ ทั้งหมดเป็นสิ่งที่เขาชอบกิน ‘ไม่เลว เด็กสาวผู้นี้รู้ประสายิ่งนัก’
ทั้งสองคนเดินตามกันไปยังสถานที่จอดรถม้า เมื่อไปถึงก็พบว่ารถม้าของพวกเขาไม่ได้อยู่ที่เดิม แม้แต่ชายหนุ่มคนดูแลรถม้าก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย
หูเฟิงมุ่นคิ้ว ก่อนจะถามชายหนุ่มที่อยู่ข้างๆ
