ตอนที่ 227 ปูทางการค้าขาย
“เจ้าปฏิเสธ?” จ้าวหลานถาม
ไป๋จื่อพยักหน้า “แน่นอนเจ้าค่ะ แม้ข้ากับเขาจะเป็นเพื่อนกัน แต่กลับยังไม่ถึงขั้นที่ต้องการให้เขามาเลี้ยงดูพวกเรา หากรับคำเขาแล้ว ด้วยฐานะของเขา ครอบครัวของเขาไม่อาจจะเข้าใจ ถึงตอนนั้นแล้วพวกเราควรทำเช่นไรเล่าเจ้าคะ อีกทั้งผู้อื่นจะคิดว่าข้าเป็นอนุที่เขาเลี้ยงไว้นอกจวน และข้าไม่ต้องการเช่นนั้น” นางกล่าวทีเล่นทีจริง ทว่าจ้าวหลานและหูเฟิงล้วนรู้ว่านางไม่ได้พูดล้อเล่น เป็นจริงเช่นที่นางว่า
หูเฟิงไม่ได้พูดอะไร เขากินข้าวต่อไป ด้วยคาดเดาคำตอบเช่นนี้ไว้แล้ว ไป๋จื่อแตกต่างกับเด็กสาวทั่วไป นางไม่มีใจมักใหญ่ใฝ่สูง และมีความสามารถที่จะเลี้ยงดูตนเองได้ เรื่องต่ำช้าเช่นการเป็นอนุเพื่อแลกมากับความหรูหราและร่ำรวย นางย่อมไม่มีทางทำแน่
จ้าวหลานพยักหน้าด้วยความชื่นชม “จื่อเอ๋อร์ เจ้าทำถูกต้องแล้ว แม้พวกเราจะยากจน แต่ก็ใช้ว่าต้องยากจนศีลธรรมด้วย ยอมแต่งเป็นภรรยาหนุ่มชาวบ้าน ดีกว่าแต่งเป็นอนุของลูกผู้รากมากดี เป็นอนุก็ไม่ต่างอะไรกับข้าทาส ไม่อาจเชิดหน้าชูตาได้ตลอดชีวิต”
บุตรสาวพยักหน้าเห็นด้วย “ข้ารู้ดีเจ้าค่ะ ท่านแม่ ท่านวางใจเถอะ ทั้งชีวิตนี้ข้าจะไม่ไปที่ใดทั้งนั้น จะอยู่ปกป้องท่านที่นี่ พวกเราสองแม่ลูกมีชีวิตที่ดีก็เพียงพอแล้ว เรื่องอื่นไม่สำคัญทั้งนั้น”
เมื่อจ้าวหลานรู้ความคิดของไป๋จื่อ นางอยากพูดโน้มน้าวบุตรสาวสักหน่อย แต่ก็ไม่อยากพูดอะไรต่อหน้าบ
