งพบเมื่อครั้งก่อนเป็นแน่ ไม่มีผู้ใดสนใจ
เมื่อสองแม่ลูกล้างดินที่เปื้อนบนผิวมันฝรั่งจนสะอาด ดวงอาทิตย์ก็คล้อยลงเรื่อยๆ ริมแม่น้ำอากาศเย็นขึ้น เหล่าสตรีในหมู่บ้านเริ่มจึงเริ่มยกผ้าผ่อนมาที่ริมแม่น้ำอย่างพร้อมเพรียง ทันทีที่ทุกคนเห็นมันฝรั่งของพวกนาง ก็พลันส่งเสียงชื่นชมอย่างอดไม่อยู่ ทั้งยังเผยสีหน้าเหมือนจะน้ำลายไหล เพราะทุกครอบครัวล้วนยากจน ยากนักจะได้กินมันฝรั่ง ย่อมเกิดความโลภขึ้นมาเช่นเดียวกัน
บัดนี้มีคนอยู่เยอะนัก ไป๋จื่อจึงแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่องเสียเลย นางไม่มอบมันฝรั่งให้ผู้ใดทั้งนั้น น้ำใจเช่นนั้น เมื่อมอบให้ผู้ใดผู้หนึ่ง อย่างไรก็ต้องมอบให้ผู้อื่นด้วยทั้งหมด ไม่เช่นนั้นจะเท่ากับว่าผิดใจต่อทุกคน
คนในหมู่บ้านเห็นนางไม่มีทีท่าว่าจะมอบสิ่งของให้อย่างใจกว้าง จึงพากันแยกย้าย ต่างคนต่างทำงานของตนเอง ทุกคนล้วนเป็นคนยากจน ไป๋จื่อกับจ้าวหลานเพิ่งมีชีวิตที่ดีได้ไม่กี่วัน ทว่าไม่ยอมปลูกข้าวสาลีในที่นา ปลูกมันฝรั่งเช่นนี้แทน ปัจจุบันนี้มีคนกินพืชชนิดนี้น้อยนัก พวกนางอยากขายเกรงว่าจะยากยิ่งกว่ายาก ต่อไปอาจจะต้องข้ามผ่านฤดูหนาวพร้อมกับมันฝรั่งพวกนี้ เมื่อถึงเวลานั้น พวกนางจะต้องจำใจนำมาแจกจ่ายให้ทุกคน เช่นนั้นนับว่ามีเหตุผล ไม่มีอะไรน่าโต้เถียง
ทว่าความจริงแล้วทุกคนไม่ได้คิดเช่นนั้น อย่างน้อยไป๋จื่อก็ไม่ได้คิดเช่นนั้น
สตรีสูงวัยสกุลไป๋และหลิวซื่อ รวมไปถึงจางซื่อทั้งสามคน แต่ละคนยกเสื้อผ้
