ตอนที่ 211 นายช่างซ่งรับลูกศิษย์
ตาเฒ่าจ้าวที่อยู่อีกด้านรีบตอบ “ข้าว่าคนที่ทำงานอยู่ที่นี่ก็ใช่ว่าจะก่อกำแพงและปูกระเบื้องเป็นทุกคน อย่างน้อยเจ้ากับอู๋เจียงก็ทำไม่เป็น เหตุใดพวกเจ้าทำงานนี้ได้ แต่พวกข้าทำไม่ได้”
นายช่างซ่งสร้างบ้านมาทั้งชีวิต สร้างบ้านมาแล้วไม่รู้กี่หลัง และไม่รู้ว่าเคยไปสถานที่ต่างๆ มามากเท่าใด แต่คนที่ไม่รู้จักพูดจาด้วยเหตุผลแม้สักนิด เช่นคนในหมู่บ้านหวงถัวเหล่านี้ เขาเพิ่งเคยพบเห็นเป็นครั้งแรก
คนเหล่านี้มาดูที่ดินตรงนี้ทุกวัน เห็นอู๋เจียงและหลี่เฉิงทำงานโดยไม่ได้รับค่าจ้างอยู่ที่นี่ทุกครั้ง ก็ล้วนมีท่าทีเหยียดหยามและหัวเราะเยาะ ทั้งยังใช้วาจาไม่น่าฟังถากถางพวกเขาทั้งสองคนอยู่บ่อยๆ ด้วย นายช่างซ่งเห็นพฤติกรรมเหล่านี้อยู่ตลอด ตัวอู๋เจียงและหลี่เฉิงเองก็ไม่เคยยอมแพ้เพราะคำเหยียดหยามของคนในหมู่บ้านเลย นี่เป็นเหตุผลสำคัญที่สุดที่นายช่างซ่งตัดสินใจรับพวกเขาเข้ากลุ่มนายช่าง คนที่ขยันขันแข็ง อย่างไรก็ไม่ควรถูกมองข้ามและหัวเราะเยาะ
นายช่างซ่งพูดกับตาเฒ่าจ้าวว่า “ถูกต้อง ตอนนี้พวกเขาสองเขายังก่อกำแพงและปูกระเบื้องไม่เป็น แต่ไม่นานพวกเขาก็จะทำเป็น วันนี้ข้ารับพวกเขาเป็นลูกศิษย์ ต่อไปจะได้เป็นคนงานประจำของสกุลซ่ง ขอเพียงพวกเขายินยอม มีกลุ่มนายช่างของสกุลซ่งอยู่ที่ใด ก็จะมีพวกเขาอยู่ที่นั่น”
พวกคนในหมู่บ้านได้ยินดังนั้น บนใบหน้าพลันปรากฏแววอิจฉาและแค้นเคือง ย่อมมีความรู้สึก
