ไม่พอใจอย่างแน่นอน
สวี่เหล่าซานว่า “จะรับพวกเขาเป็นลูกศิษย์หรือไม่ นั่นเป็นเรื่องของเจ้า วันนี้พวกเจ้าสร้างบ้านในหมู่บ้านหวงถัวของพวกข้า จะไม่เชิญคนในหมู่บ้านหวงถัวอย่างพวกข้าทำงานได้อย่างไร กฎเกณฑ์เล็กน้อยแค่นี้ก็ไม่เข้าใจหรือ”
นายช่างซ่งรู้ทันทีว่าวันนี้นับได้ว่าเจออุปสรรคใหญ่ ถึงอย่างไรเขาก็ไม่ใช่คนท้องที่ พูดหรือทำอะไรล้วนตามแต่ใจปรารถนาไม่ได้ หากไม่ระแวดระวังเพียงครั้งเดียวก็ทำให้เกิดเรื่องใหญ่ได้แล้ว เช่นนั้นไม่เป็นผลดีกับใครทั้งสิ้น
“พวกเจ้ามาออกันทำอะไรอยู่ที่นี่ ว่างนักหรือ” เสียงแหบพร่าเจือความขู่เข็ญอย่างมหาศาล ดังขึ้นมาจากด้านหลังของชาวบ้านหลายคน
เมื่อคนในหมู่บ้านได้ยินเสียงนี้ ไหนเลยจะไม่รู้ว่าเป็นหัวหน้าหมู่บ้าน จึงรีบหลีกทางให้เขาเดินเข้ามา
หัวหน้าหมู่บ้านเดินเข้าไปในหมู่ฝูงชน ขมวดคิ้วพลางพิจารณาตาเฒ่าจ้าวและคนอื่นๆ “พวกเจ้าทำอะไรกันอยู่ที่นี่”
ตาเฒ่าจ้าวรู้สึกหวั่นใจอยู่บ้าง แต่เขาก็คิดว่าถึงอย่างไรหัวหน้าหมู่บ้านก็เป็นคนหมู่บ้านเดียวกัน อย่างไรก็ต้องเข้าข้างพวกเขาอย่างแน่นอน พวกเขาเองไม่ได้ต้องการรับเงินจากผู้อื่นโดยไม่ได้ลงมือทำอะไรเช่นกัน เพียงแต่อยากทำงานหาเงินก็เท่านั้น คิดดูแล้วหัวหน้าหมู่บ้านจะต้องสนับสนุนพวกเขาอย่างแน่นอน
เขาจึงเอ่ยปากออกมาก่อนว่า “หัวหน้าหมู่บ้าน พวกข้าไม่ได้ก่อเรื่องกันที่นี่นะ แค่เห็นว่าที่แห่งนี้มีงานมากมาย อยากมาดูว่ามีอะไรที่พวกข้าทำได
