้หรือไม่ อย่างไรตอนนี้ก็เป็นเวลาพักจากการทำไร่นา ได้เงินมาใช้จ่ายในบ้านสักเล็กน้อย ไม่ได้มีเจตนาอื่น”
หัวหน้าหมู่บ้านกวาดสายตามองตาเฒ่าจ้าวอย่างเยือกเย็นครั้งหนึ่ง คนในหมู่บ้านของตนเองเป็นอย่างไร เขาจะไม่รู้เลยหรือ ตาเฒ่าจ้าวผู้นี้ สวี่เหล่าซาน สวี่เหล่าซื่อ และคนอื่นๆ ตรงหน้าก็ไม่มีใครขยันทำงานสักคน ทว่าสนใจเรื่องชาวบ้านและเอาเปรียบคนอื่นรวดเร็วยิ่งนัก คำหนึ่งที่จะบรรยายนิสัยของพวกเขาได้ ก็คงจะมีแต่ ‘ขี้เกียจ’
“พวกเจ้าอยากหางานทำ นับว่าเป็นเรื่องดี แต่หาได้แล้วหรือ” เขาจงใจถามทั้งที่รู้อยู่แล้ว
ตาเฒ่าจ้าวรีบพูด “หัวหน้าหมู่บ้าน ท่านตัดสินให้พวกข้าหน่อยเถอะ บ้านนี้อยู่ในหมู่บ้านหวงถัวของพวกเรา ที่ดินตรงนี้ก็อยู่ในหมู่บ้านหวงถัวของพวกเรา คนนอกพื้นที่อย่างพวกเขามาทำงานที่หมู่บ้านของพวกเรา ท่านว่าควรต้องเชิญคนในหมู่บ้านช่วยงานสักหน่อยหรือไม่ ให้ทุกคนได้เงินไปด้วยกัน ไม่อาจให้คนนอกมานำผลประโยชน์ไปได้ ท่านคงคิดเช่นเดียวกันกระมัง”
หัวหน้าหมู่บ้านอยากจะพ่นเสมหะใส่ใบหน้าหนาเท่ากำแพงเมืองของเขาสักคำเสียจริงๆ
เหตุใดคนเหล่านี้ถึงได้หยุดเอาเปรียบผู้อื่นไม่ได้กัน ก่อนหน้านี้ก็อาศัยตอนที่ไป๋จื่อและหูเฟิงไม่อยู่ พากันไปที่สกุลหู ขู่ให้ขายข้าวในราคาถูก แล้วค่อยใช้ข้ออ้างช่วยคนในหมู่บ้านเดียวกันขายต่อในราคาแพง เมื่อจ้าวหลานและหูจ่างหลินไม่ยอมขายให้ ก็ยังหาเรื่องเจ้าบ้านอยู่ในลานบ้านนั้นอีก
……….
ตอน
