ที่ 212 อย่าลดตัวลงไปมีเรื่องกับพวกเขา
หัวหน้าหมู่บ้านกล่าว “บุตรชายคนโตสกุลจ้าว บ้านหลังนี้เป็นของจ้าวหลานและไป๋จื่อสองแม่ลูก โฉนดที่ดินอยู่อาศัยพวกนางก็มี จะเชิญคนต่างถิ่นมาทำงาน ก็เป็นการตัดสินใจของพวกนางสองแม่ลูก งานนี้ต้องจ้างพวกเจ้าทำงานหรือไม่ ก็เป็นการตัดสินใจของพวกนายช่างซ่ง ข้าพูดอย่างไรล้วนไม่เป็นผล พวกเจ้าจะพูดอย่างไรล้วนไม่เป็นผลเช่นกัน เข้าใจหรือไม่?”
ตาเฒ่าจ้าวพลันร้อนรน “หัวหน้าหมู่บ้าน ท่านช่วยคนนอกพูดไม่ได้กระมัง สถานการณ์ของพวกข้านี้ ก็ใช้ว่าท่านจะไม่รู้ ในที่สุดก็มีโอกาสหาเงิน ท่ายอมช่วยออกหน้าแทนคนนอก แต่ไม่ยอมช่วยพวกข้าได้อย่างไร”
เมื่อตาเฒ่าจ้าวกล่าวจบ ผู้คนโดยรอบก็ส่งเสียงสนับสนุนในทันที
หัวหน้าหมู่บ้านมองรอบข้างด้วยสายตาเย็นชา ก่อนจะถลึงตาใส่พวกเขาอย่างโกรธเกรี้ยว “เหตุใดนายช่างซ่งยอมจ้างอู๋เจียงและหลี่เฉิงทำงาน แต่กลับไม่ยอมจ้างพวกเจ้า พวกเจ้าเคยคิดถึงเหตุผลหรือไม่ ตอนที่คนอื่นลำบากยากเข็ญ นอกจากพวกเจ้าจะเอาแต่หัวเราะเยาะและเหยียดหยามแล้ว พวกเจ้าทำอะไรอีกบ้าง ตอนนี้เห็นคนอื่นได้รับประโยชน์ก็รู้สึกอิจฉาตาร้อนขึ้นมาหรือ ที่ตรงนี้มีใครติดหนี้พวกเจ้าบ้าง ครั้งก่อนพวกเจ้าก็ไปหาเรื่องที่บ้านของหูจ่างหลิน เรื่องที่บังคับเขาให้ขายข้าวให้พวกเจ้าในราคาถูก ข้ายังไม่ได้คิดบัญชีกับพวกเจ้าเลย พวกเจ้านี่นะ หยุดก่อเรื่องได้ไม่ถึงสองวัน ก็ก่อเรื่องใหม่ขึ้นอีกแล้ว ต้องการให
