้มีคนไปเชิญใต้เท้าจากที่ว่าการอำเภอมา พวกเจ้าถึงจะยอมเลิกราใช่หรือไม่”
เมื่อเห็นหัวหน้าหมู่บ้านโมโหขึ้นมา ทั้งยังพูดถึงใต้เท้าจากที่ว่าการอำเภอ พวกเขาก็นึกถึงมิตรภาพอันแน่นแฟ้นของไป๋จื่อ และใต้เท้าเมิ่งจากที่ว่าการอำเภอในทันที หากเรียกใต้เท้ามาจริงๆ พวกเขาย่อมไม่ได้พบจุดจบที่ดีแน่
ขณะกำลังคิดถอยทัพ กลิ่นหอมในถังก็โชยมาเตะจมูกเป็นระลอก ทำให้พวกเขาน้ำลายสอ
ไป๋จื่อกับหูเฟิงคร้านจะสนใจคนที่รู้จักแต่กิน ทว่าขี้เกียจทำงาน เอาแต่หาเรื่องผู้อื่นไปวันๆ เหล่านี้ จึงเข็นรถเข็นล้อเดียวขนาดเล็กไปยังข้างกายของหัวหน้าหมู่บ้าน
เด็กสาวยิ้มพลางมองหัวหน้าหมู่บ้าน “ข้าขอขอบคุณที่ท่านหัวหน้าหมู่บ้านเป็นธรรม หากไม่ได้ท่านมา ข้าก็คิดจะไปเชิญใต้เท้าเมิ่งมาตัดสินให้ข้าจริงๆ แต่ในเมื่อท่านออกหน้าแล้ว เช่นนั้นข้าขอให้ท่านช่วยตัดสินเรื่องที่พวกเขาทำให้การทำงานล่าช้าด้วยเจ้าค่ะ”
หัวหน้าหมู่บ้านหัวเราะเสียงดัง “ล้วนเป็นคนหมู่บ้านเดียวกัน นับว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร เจ้าก็ใจกว้างหน่อย อย่าลดตัวลงไปมีเรื่องกับพวกเขา”
ไป๋จื่ออมยิ้ม พร้อมกับพยักหน้า นางกะพริบดวงตาคู่สวยให้หัวหน้าหมู่บ้าน ทำเอาอีกฝ่ายหัวเราะเสียยกใหญ่
“ท่านลุงหัวหน้าหมู่บ้านพูดเช่นนี้ ข้าย่อมไม่ลดตัวลงไปมีเรื่องกับพวกเขาหรอกเจ้าค่ะ เพียงแต่ข้าไม่อยากให้มีเรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นซ้ำสอง ไม่เช่นนั้นข้าไม่ยอมทนให้เรื่องนี้ผ่านไปง่ายๆ แน่”
เมื่อกล่าวจบ นางก็
