หมุนตัวไปเปิดผ้าฝ้ายบางๆ ที่ปิดถังไม้ไว้ ทำให้ไอร้อนสายหนึ่งพวยพุ่งออกมา
ถังทั้งสองนี้ ถังหนึ่งใส่หมั่นโถวสีขาว อีกถังใส่โจ๊กขาวข้นและนุ่ม เสริมผักเคียงอีกหนึ่งกะละมังใหญ่ แม้จะเป็นอาหารง่ายๆ แต่กลับส่งกลิ่นหอมจนทำให้คนเกิดความรู้สึกหิวโหยในทันที
“ท่านลุงซ่ง สายแล้ว กินเสียก่อนค่อยทำงานเถอะเจ้าค่ะ วันนี้เสียเวลาไปทั้งเช้าแล้ว เช่นนั้นก็กินข้าวที่นี่เสียเลย กินเสร็จแล้วค่อยเริ่มงานนะเจ้าคะ” ไป๋จื่อพูดกับนายช่างซ่ง
ฝ่ายนายช่างซ่งพยักหน้า “ดีๆ เอาตามนั้นแล้วกัน” เขาหันหลับไปเรียกเหล่าคนงานให้มากินข้าว
ทุกคนได้โจ๊กขาวชามใหญ่ และหมั่นโถวคนละสองลูก ส่วนผักเคียงตักได้ตามใจชอบ
คนในหมู่บ้านที่ยังไม่แยกย้ายกันไปเห็นอาหารเหล่านี้แล้ว ก็คิดถึงน้ำแกงและผักป่าที่บ้านของตนเองขึ้นมา อยากจะได้รับการเอาใจจากครอบครัวเสียจริงๆ
อู๋เจียงและหลี่เฉิงกลับเกรงใจอยู่บ้าง ไม่กล้าไปรับอาหาร
นายช่างซ่งเห็นแล้ว จึงกล่าวถามว่า “พวกเจ้าไม่กินหรือ”
ทั้งสองคนสบตากันครั้งหนึ่ง กลืนน้ำลายไปพลาง บอกว่าไม่หิวไปพลาง
