ตอนที่ 209 ธรรมชาติของมนุษย์
“และขอให้พวกเจ้าจำไว้ ข้าไม่ได้ตุนข้าวเพื่อขาย แต่เพื่อให้ตนเองสะดวกสบายเท่านั้น กระนั้นข้าเห็นว่าพวกเจ้าซื้อข้าวกันได้ลำบากนัก ถึงได้หวังดีแบ่งขายสักโต่วหนึ่งให้พวกเจ้า จะได้ไม่ต้องไปถูกขูดเลือดขูดเนื้อในเมือง แต่ข้าคิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าข้าจะถูกใส่ร้ายเพราะทำดีกับผู้อื่นเช่นนี้ พวกเจ้าคิดว่าข้าไป๋จื่อผู้นี้จะเปิดยุ้งฉางให้ข้าวกับพวกเจ้าเปล่าๆ เหมือนแบ่งกงสีหรือ”
“ข้าจะบอกพวกเจ้าให้นะ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป พวกเจ้าอย่าได้คิดจะซื้อข้าวได้จากที่นี่แม้สักเมล็ด และอย่าได้พูดวาจาโง่เง่าอย่างทำอะไรต้องมีขอบเขตมาข่มขู่พวกข้า จำไว้ด้วยว่าบนโลกนี้หน้าต่างมีหู ประตูมีช่อง หากพวกเจ้ากล้าทำเรื่องอะไรที่ไม่ควรทำ ก็อย่าให้ข้ารู้จะดีที่สุด ทุกคนก็รู้ว่าข้ามีใครอยู่ในที่ว่าการอำเภอ ถ้าข้าจับได้ว่าผู้ใดโกงกิน ก็อย่าหาว่าข้าไม่เห็นแก่น้ำใจคนหมู่บ้านเดียวกัน”
คิดไม่ถึงเลยว่านางจะใช้เมิ่งหนานไปข่มขู่ใคร เมื่อเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น มีพี่พึ่งพิงสักคนหนึ่งให้ใช้ประโยชน์ได้ เหตุใดจะไม่ใช้ประโยชน์เล่า
มนุษย์ล้วนมีความชั่วร้ายแต่กำเนิดบางอย่าง ชอบดื่มเหล้าลงโทษ ไม่ชอบดื่มเหล้ามงคล อาจจะเป็นเพราะดื่มเหล้าลงโทษแล้วคึกคะนองมากกว่ากระมัง
หลังจากไป๋จื่อกล่าวจบ ทุกคนในหมู่บ้านก็เงียบกริบ ไม่กล้าพูดอะไรออกมาอีก หรือพูดได้ว่าพวกเขาคล้ายกับตัดสินใจไม่พูดอะไรอีก เด็กสาวพูดทุกอย่างอย่างชัดแ
