ตอนที่ 207 เรื่องบัดสีในบ้าน
เมิ่งหนานมองผ้าเช็ดหน้าสีอ่อนที่ซักจนเริ่มเป็นสีเหลือง นอกเสียจากตัวอักษร ‘จื่อ’ ที่ปักไว้อย่างประณีตตรงมุมผ้าเช็ดหน้าแล้ว ก็ไม่มีลวดลายอื่นใดอยู่อีก
เมื่อเห็นไป๋จื่อก้มหน้าก้มตากินข้าว เขาจึงยัดผ้าเช็ดหน้าผืนนี้เข้าไปในอกเสื้อของตนเองเสียเลย
เดิมทีคิดว่าการกระทำนี้ของตนเป็นธรรมชาติมาก ไร้พิรุธใดๆ แต่กลับคิดไม่ถึงว่ามีดวงตาคู่หนึ่งจับจ้องเขาอยู่ตลอด
หลังจากกินข้าวเสร็จ ไป๋จื่อก็ลุกขึ้นบอกลา ก่อนจะไปยังกำชับให้เมิ่งหนานกินยาและทายาอย่างต่อเนื่อง อย่าได้หยุด ห้าวันหลังจากนี้นางจะมาตรวจซ้ำ รวมถึงตัดไหมที่บาดแผลของเขาด้วย
เมิ่งหนานส่งพวกเขาออกไปด้วยตนเอง จนกระทั่งเห็นรถม้าหายไปไม่เห็นร่องรอย เขากับจินเสี่ยวอันถึงจะกลับหลังหัน เดินเข้าไปในลานบ้าน
เขายื่นมื่อไปจับผ้าเช็ดหน้าในอกเสื้อ ทว่าจับและคลำหาดูแล้วกลับไม่พออะไร เขาพลันหยุดฝีเท้าลง ก่อนจะยื่นมือเข้าไปควานหาในอกเสื้ออย่างละเอียดอีกครั้ง
“คุณชาย เป็นอะไรไปหรือขอรับ คันหรือ ต้องการให้ข้าช่วยหรือไม่” จินเสี่ยวอันเดินเข้าไปใกล้ ครั้นเห็นคุณชายกำลังขมวดคิ้ว ทำท่าทางเหมือนเกาหน้าอกอย่างแรง และทุกครั้งที่เกา คิ้วของอีกฝ่ายก็จะยิ่งขมวดมุ่นกว่าเดิม
“หายไปได้อย่างไร ข้าใส่ไว้ตรงนี้แท้ๆ” เขาพลันหยุดค้นหา ตอนที่เพิ่งออกจากเรือน หูเฟิงชนเขาครั้งหนึ่ง มือของอีกฝ่ายคล้ายจะชนหน้าอกของตนด้วย หรือว่าเป็นฝีมือของหูเฟิง
“อะ
