ไปด้วย”
โอ้ พูดได้น่าฟังกว่าร้องเพลงเสียอีก
ไป๋จื่อฟังแล้วก็หัวเราะขึ้นมา “ท่านลุงจ้าว ท่านเห็นข้าไป๋จื่อเป็นคนโง่กระมัง พวกท่านซื้อข้าวจากข้าในราคาถูก แล้วขายให้หมู่บ้านอื่นในราคาแพง คิดว่าข้าไม่รู้เรื่องนี่หรืออย่างไร ข้าขายข้าวในราคาถูก ก็นับว่าเป็นน้ำใจ ไม่ได้กำไรสักแดงเดียวจากพวกท่าน ในใจพวกท่านย่อมรู้ดี อย่ามาทำเป็นใสซื่อต่อหน้าพวกข้าเพื่อเอาเปรียบ เพราะข้าคิดว่าตนเองสร้างประโยชน์ให้กับพวกท่าน ทั้งยังเห็นว่าเป็นเรื่องที่ควรทำอีก”
