้แล้วเจ้าค่ะ”
จินเสี่ยวอันกำลังดื่มชา เมื่อได้ยินไป๋จื่อกล่าวเช่นนั้น เขาก็พ่นน้ำชาในปากออกมาในทันที อีกทั้งยังพ่นใส่หน้าของเมิ่งหนานอย่างพอดิบพอดีเสียด้วย
ไป๋จื่อรีบหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาจากในอกเสื้อ กลั้นหัวเราะพลางส่งไปตรงหน้าของเมิ่งหนาน “เช็ดเร็วเจ้าค่ะ พี่จินไม่ได้ตั้งใจ ท่านอย่าถือโทษเขาเลยนะเจ้าคะ”
เมิ่งหนานรับผ้าเช็ดหน้ามาจากไป๋จื่อ หลังจากถลึงตามองจินเสี่ยวอันแล้ว คราวนี้เขาถึงจะเริ่มเช็ดหน้า
ผ้าเช็ดหน้าของเด็กสาวเย็บขึ้นจากผ้าหยาบ ย่อมไม่ได้นุ่มลื่นเหมือนผ้าเช็ดหน้าที่ทำจากผ้าไหม ทว่าซับน้ำได้ดียิ่งนัก และบนผ้าเช็ดหน้ายังมีกลิ่นหอมอ่อนๆ สายหนึ่ง เป็นกลิ่นหอมเฉพาะตัวอย่างมาก ไม่เหมือนกับกลิ่นกำยานที่เขาใช้ในทุกวันพวกนั้น กลิ่นนี้จางมาก ทว่าได้กลิ่นแล้วสดชื่นดีเหลือเกิน
