าค่ะ แม่นางไป๋ที่องครักษ์จินพูดถึง ก็คือเด็กสาวที่ครั้งก่อนช่วยชีวิตคุณชายน้อยเอาไว้ ได้ยินว่านางรู้วิชาแพทย์อยู่บ้าง ช่วงนี้กำลังรักษาข้อมือให้ใต้เท้าเมิ่งอยู่ วันนี้นางยังลงครัวทำอาหารให้ใต้เท้าเมิ่งเองด้วยนะเจ้าคะ อาหารที่จินเสี่ยวอันเพิ่งยกไป ก็เป็นอาหารที่นางทำเจ้าค่ะ”
“นางเป็นคนที่ใด อายุเท่าไร หน้าตาเป็นอย่างไร”
“ว่ากันว่าเป็นสาวชาวบ้านที่มาจากหมู่บ้านหวงถัว อายุสิบสองสิบสามปี หน้าตาพอจะนับได้ว่าสะสวย แต่ไม่มีทางเทียบกับคุณหนูใหญ่ได้เจ้าค่ะ โชคดีที่มีฝีมือเรื่องการทำอาหาร ส่วนวิชาแพทย์ ข้าไม่รู้จริงๆ ว่านางรู้ได้อย่างไรเจ้าค่ะ” ตงเอ๋อร์รายงาน
ในที่สุดสีหน้าแข็งเกร็งของกู้ซีก็คลายลงบ้าง “ที่แท้เป็นเด็กสาวจากหมู่บ้านคนหนึ่ง”
ตงเอ๋อร์รีบตอบ “ใช่เจ้าค่ะ นางทำอาหารรสเผ็ดได้ดี คุณหนูก็รู้นี่เจ้าคะ ว่าใต้เท้าเมิ่งเป็นคนจากเมืองหลวง อาหารเมืองหลวงมีรสจัดเข้มข้น เขาชอบรสชาติเช่นนี้จึงเป็นเรื่องปกติเช่นกันเจ้าค่ะ”
สีหน้าของกู้ซีผ่อนคลายมากขึ้นเรื่อยๆ ที่แท้เป็นเช่นนี้ ด้วยฐานะของพี่เมิ่งแล้ว เขาไม่มีทางชอบเด็กสาวจากหมู่บ้านคนหนึ่ง อีกทั้งยังเป็นเด็กสาวจากหมู่บ้านที่เพิ่งอายุได้สิบสองสิบสามปี และนางยังเป็นเด็กสาวยากจนอีกต่างหาก บุรุษอย่างพี่เมิ่ง จะชอบเด็กสาวคนหนึ่งได้อย่างไร เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด
เมื่อคิดถึงตรงนี้ นางก็ค่อยๆ เบิกบานใจขึ้นมา “เจ้าไปดูแม่นางไป๋ผู้นั้นสักหน่อย ขอคำแนะนำวิธ
