เองจะเสียเปรียบ
หูเฟิงกินไปหลายชิ้นแล้วก็หยุด วางตะเกียบลงด้านข้าง แล้วหยิบกาน้ำชาบนโต๊ะมารินใส่จอกสามใบ
เมิ่งหนานรับจอกชาไปอย่างไม่เกรงใจ ดื่มคำเดียวครึ่งจอก ก่อนจะถามด้วยความประหลาดใจ “เจ้าไม่กินแล้วหรือ”
ชายหนุ่มวางจอกชาลง ยิ้มจางๆ กล่าวว่า “เผ็ดเกินไป แม้จะอร่อย ทว่ากินได้ไม่มากนัก ไม่เช่นนั้น…”
เขาดึงความสนใจ แต่ไม่ได้พูดต่อ
เมิ่งหนานและองครักษ์จินชอบกินอาหารเผ็ดๆ มาตั้งแต่เล็ก พวกเขาจะไม่เข้าใจความหมายของหูเฟิงได้อย่างไร เพียงแต่มีอาหารรสเลิศอยู่ตรงหน้า จึงไม่ได้คิดเล็กคิดน้อยอะไร กินให้อิ่มท้องก่อนแล้วค่อยว่ากัน
…
หลังจากกู้ซีออกจากลานบ้านของเมิ่งหนานแล้ว นางก็สั่งสาวใช้ข้างกายว่า “เจ้าไปสืบมาสักหน่อย ว่าแท้จริงแล้วแม่นางไป๋ที่องครักษ์จินพูดถึงเป็นใคร อาหารจานนั้นผู้ใดเป็นคนทำ รีบไป”
สาวใช้รับคำก่อนจากไป กู้ซียืนอยู่นอกลานบ้าน จู่ๆ นางก็กลับหลังหัน มองไปยังประตูลานบ้านที่ปิดสนิทด้วยความแน่วแน่ ในใจกล่าวคำสาบานว่า ต้องมีสักวันที่ตนจะได้ยินอยู่ข้างกายเขาอย่างสง่าผ่าเผย ฟังผู้อื่นเรียกตนว่าฮูหยินเมิ่ง
………..
ตอนที่ 204 ที่แท้เป็นเด็กสาวจากหมู่บ้านคนหนึ่ง
เมื่อตงเอ๋อร์กลับมาในลานบ้าน กู้ซียังคงนั่งหน้าเคร่ง เต็มไปด้วยอารมณ์โกรธเคืองอยู่ในเรือน
“คุณหนูใหญ่!”
กู้ซีช้อนสายตามอง แววตาเคร่งขรึมนัก “สืบมาแล้วหรือ”
ตงเอ๋อร์พยักหน้า ก่อนจะรีบเข้าไปหากู้ซี กดเสียงเบากล่าวว่า “สืบมาแล้วเจ้
