เงาของเจ้าใหญ่ก็ไม่เห็นเช่นกัน ถึงอย่างไรก็เป็นพี่น้องกันแท้ๆ นี่ทำให้เขารู้สึกเป็นห่วงอย่างยิ่ง ทว่าเขาก็ไม่กล้าจะย้อนกลับไปหาพี่ชาย และไม่อาจกลับไปทั้งเช่นนี้ จึงหาพงหญ้าลึกลับเพื่อซ่อนตัวไม่รู้ว่าซ่อนตัวอยู่นานเท่าไร ท้องฟ้าค่อยๆ มืดลง จนแล้วจนเล่าก็ยังไม่เห็นเงาของเจ้าใหญ่ เขาหวั่นกลัวอย่างยิ่ง เจ้าใหญ่คงไม่ถูกสองคนนั้นตีตายกระมังจะเป็นไปได้อย่างไรขณะที่กำลังทรมานใจเหมือนมดบนหม้อร้อนๆ ทันใดนั้นก็มีเสียงฝีเท้าดังมาแต่ไกล เขารีบซ่อนตัวเองอย่างดี แม้กระทั่งไม่กล้าหายใจเสียงดังเขาจับจ้องเงาร่างที่เข้ามาใกล้อย่างมาวางตา เสื้อผ้าของคนผู้นั้นคุ้นตายิ่งนัก เหมือนกับเจ้าใหญ่อย่างยิ่ง ทว่าใบหน้านั้น…บวมเป่งเหมือนกับหัวหมูก็ไม่ปาน มองไม่ออกสักนิดว่าเป็นเจ้าใหญ่เมื่อเจ้าใหญ่เข้ามาใกล้แล้ว เขาถึงจะมองเห็นอย่างชัดเจน ว่าเป็นเจ้าใหญ่อย่างแน่นอน เพียงแต่ใบหน้าถูกทุบตีจนแทบจะจำไม่ได้เจ้ารองเห็นว่าด้านหลังของเจ้าใหญ่ไม่มีใครตามมา ถึงจะกล้าโผล่หน้าออกมาจากในพุ่มไม้การโผล่ออกมาเช่นนี้ทำให้เจ้าใหญ่ตกใจจนเกือบตาย ทั้งยังคิดว่าพบโจรปล้นอีกรอบแล้ว“ข้าเอง พี่ใหญ่ ข้าเจ้ารองเอง” เมื่อเห็นเจ้าใหญ่ตกใจจนคุกเข่ากุมหัวอยู่บนพื้น เขาก็รีบเข้าไปประคองเจ้าใหญ่เงยหน้าขึ้นด้วยความมึนงง พลางกะพริบตาบวมปูดจนปิดเหลือช่องเล็กๆ “เจ้ารอง? เหตุใดถึงเป็นเจ้า เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง” คราวนี้เขาถึงดึงสติกลับมาได้ ลุกขึ้นยืนใน
