ทันที ก่อนจะออกแรงผลักน้องชายครั้งหนึ่ง กล่าวด้วยความโมโหว่า “ดีเหลือเกินนะเจ้ารอง ตอนที่ข้าถูกโจรทุบตี เจ้ากลับวิ่งหนีไป เจ้ายังเป็นน้องชายของข้าอยู่หรือไม่”เจ้ารองหัวเราะแห้งๆ “แน่นอนว่าข้าเป็นน้องชายท่าน ไม่เช่นนั้นข้าจะรอท่านอยู่ที่นี่หรือ?”ในใจของเจ้าใหญ่เข้าใจดี หากเปลี่ยนเป็นเขา เขาก็จะหนีเช่นกัน ถึงอย่างไรอยู่ต่อก็คงจะถูกทุบตีไปด้วย บุรุษสองคนนั้นโหดเหี้ยมยิ่งนัก หากพวกเขาลงมือรุนแรงมากกว่านี้ อาจจะถึงขั้นฆ่าคนตายก็เป็นได้เขาถอนใจเสียงหนึ่ง แล้วเบิกตาที่เหลือเป็นเส้นเล็กๆ ถามเจ้ารองว่า “เงินเล่า? เงินไม่ได้หายไปกระมัง”เจ้ารองรีบส่ายหน้า “ไม่หาย อยู่นี่” เขาพูดพลางหยิบเงินออกมาจากในอกเสื้อ ยื่นมันไปตรงหน้าของเจ้าใหญ่โดยตรง เขาไม่กล้ารับไป ถึงอย่างไรรับไว้ก็ไม่มีประโยชน์ สุดท้ายก็ต้องให้กับท่านแม่เจ้าใหญ่ก็ไม่เกรงใจ รับเงินมาใส่ไว้ในอกเสื้อ “โชคดีที่ตอนนั้นให้เจ้าถือไว้ ไม่เช่นนั้นตอนนี้พวกเราคงไม่มีเงินติดตัวสักเหวิน กลับบ้านไปแล้วไม่มีเงินให้ท่านแม่ยังว่าไปอย่าง แต่เช่นนั้นจะรักษาบ้านของพวกเราไว้ไม่ได้”สองพี่น้องกลับถึงสกุลไป๋ด้วยทีท่าซึมเซา ทุกคนล้วนชะเง้อคอมองอยู่หน้าประตูลานบ้าน ครั้นเห็นสภาพของเจ้าใหญ่แล้ว พวกเขาก็ตกใจจนต้องร้องไห้ออกมาหญิงชราถลันมาข้างหน้า คว้ามือของเจ้าใหญ่ไว้ “ลูกชายข้า เกิดอะไรขึ้น เหตุใดถึงเป็นเช่นนี้”เจ้ารองเล่าเรื่องทั้งหมดเสียรอบหนึ่ง ฝ่ายมารดาฟ
