เขาถอนใจเสียงหนึ่ง แล้วเบิกตาที่เหลือเป็นเส้นเล็กๆ ถามเจ้ารองว่า “เงินเล่า? เงินไม่ได้หายไปกระมัง”
เจ้ารองรีบส่ายหน้า “ไม่หาย อยู่นี่” เขาพูดพลางหยิบเงินออกมาจากในอกเสื้อ ยื่นมันไปตรงหน้าของเจ้าใหญ่โดยตรง เขาไม่กล้ารับไป ถึงอย่างไรรับไว้ก็ไม่มีประโยชน์ สุดท้ายก็ต้องให้กับท่านแม่
เจ้าใหญ่ก็ไม่เกรงใจ รับเงินมาใส่ไว้ในอกเสื้อ “โชคดีที่ตอนนั้นให้เจ้าถือไว้ ไม่เช่นนั้นตอนนี้พวกเราคงไม่มีเงินติดตัวสักเหวิน กลับบ้านไปแล้วไม่มีเงินให้ท่านแม่ยังว่าไปอย่าง แต่เช่นนั้นจะรักษาบ้านของพวกเราไว้ไม่ได้”
สองพี่น้องกลับถึงสกุลไป๋ด้วยทีท่าซึมเซา ทุกคนล้วนชะเง้อคอมองอยู่หน้าประตูลานบ้าน ครั้นเห็นสภาพของเจ้าใหญ่แล้ว พวกเขาก็ตกใจจนต้องร้องไห้ออกมา
หญิงชราถลันมาข้างหน้า คว้ามือของเจ้าใหญ่ไว้ “ลูกชายข้า เกิดอะไรขึ้น เหตุใดถึงเป็นเช่นนี้”
เจ้ารองเล่าเรื่องทั้งหมดเสียรอบหนึ่ง ฝ่ายมารดาฟังแล้วเกือบจะเป็นลมสลบไป “เจ้าว่าอย่างไรนะ สิบตำลึงเงินถูกคนปล้นไปหรือ”
เขาชี้ไปที่ใบหน้าบวมเป่ง “ใช่ ไม่เช่นนั้นข้าคงไม่บาดเจ็บจนมีสภาพเช่นนี้”
หลิวซื่อชี้เจ้ารอง พลางกล่าวว่า “เหตุใดมีแต่เจ้าที่บาดเจ็บจนมีสภาพเช่นนี้ ส่วนน้องรองกลับไม่บาดเจ็บแม้สักนิด” สองพี่น้องพบโจรด้วยกัน ไม่มีทางที่เจ้าใหญ่จะถูกซ้อมอยู่คนเดียวแน่! เรื่องนี้ไม่ได้เรียบง่ายเช่นที่เจ้าใหญ่เล่าแน่!
