องอย่างดี แม้กระทั่งไม่กล้าหายใจเสียงดัง
เขาจับจ้องเงาร่างที่เข้ามาใกล้อย่างมาวางตา เสื้อผ้าของคนผู้นั้นคุ้นตายิ่งนัก เหมือนกับเจ้าใหญ่อย่างยิ่ง ทว่าใบหน้านั้น…บวมเป่งเหมือนกับหัวหมูก็ไม่ปาน มองไม่ออกสักนิดว่าเป็นเจ้าใหญ่
เมื่อเจ้าใหญ่เข้ามาใกล้แล้ว เขาถึงจะมองเห็นอย่างชัดเจน ว่าเป็นเจ้าใหญ่อย่างแน่นอน เพียงแต่ใบหน้าถูกทุบตีจนแทบจะจำไม่ได้
เจ้ารองเห็นว่าด้านหลังของเจ้าใหญ่ไม่มีใครตามมา ถึงจะกล้าโผล่หน้าออกมาจากในพุ่มไม้
การโผล่ออกมาเช่นนี้ทำให้เจ้าใหญ่ตกใจจนเกือบตาย ทั้งยังคิดว่าพบโจรปล้นอีกรอบแล้ว
“ข้าเอง พี่ใหญ่ ข้าเจ้ารองเอง” เมื่อเห็นเจ้าใหญ่ตกใจจนคุกเข่ากุมหัวอยู่บนพื้น เขาก็รีบเข้าไปประคอง
เจ้าใหญ่เงยหน้าขึ้นด้วยความมึนงง พลางกะพริบตาบวมปูดจนปิดเหลือช่องเล็กๆ “เจ้ารอง? เหตุใดถึงเป็นเจ้า เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง” คราวนี้เขาถึงดึงสติกลับมาได้ ลุกขึ้นยืนในทันที ก่อนจะออกแรงผลักน้องชายครั้งหนึ่ง กล่าวด้วยความโมโหว่า “ดีเหลือเกินนะเจ้ารอง ตอนที่ข้าถูกโจรทุบตี เจ้ากลับวิ่งหนีไป เจ้ายังเป็นน้องชายของข้าอยู่หรือไม่”
เจ้ารองหัวเราะแห้งๆ “แน่นอนว่าข้าเป็นน้องชายท่าน ไม่เช่นนั้นข้าจะรอท่านอยู่ที่นี่หรือ?”
ในใจของเจ้าใหญ่เข้าใจดี หากเปลี่ยนเป็นเขา เขาก็จะหนีเช่นกัน ถึงอย่างไรอยู่ต่อก็คงจะถูกทุบตีไปด้วย บุรุษสองคนนั้นโหดเหี้ยมยิ่งนัก หากพวกเขาลงมือรุนแรงมากกว่านี้ อาจจะถึงขั้นฆ่าคนตายก็เป็นได้
