บหลังเขา ก่อนจะเลียนเสียงของเขาว่า “ช่วยข้าตักโจ๊กด้วย เหอะ! ข้าไม่ใช่สาวใช้ของเจ้านะ” แม้จะพูดเช่นนั้น แต่นางก็ยังตักโจ๊กสีขาวจนเต็มถ้วยให้เขาอย่างว่าง่าย
ตอนที่ 170 พื้นที่รกร้างของสกุลไป๋
หลิวซื่อเคยทำนาในสองปีแรกหลังจากแต่งเข้าสกุลไป๋ แต่หลังจากคลอดต้าเป่าแล้ว นางก็ไม่ได้ลงนาอีก อีกทั้งหลังจากจ้าวหลานเข้ามา นางยิ่งไม่แม้แต่แลตามองที่นา ย่อมไม่รู้จักที่นาของตนเอง นางตอบรับคำพูดของหญิงชราในทันที พูดพร้อมสีหน้าบึ้งตึงว่า “นั่นสิเจ้าคะ คนที่อยู่ในสถานที่นี้เหมือนกับพวกเรา ล้วนต้องอาศัยที่นาทำมาหากิน ไหนเลยจะมีเหตุผลปล่อยให้ที่นารกร้างได้”
แม้จางซื่อจะไม่ทำนาเช่นกัน แต่ก่อนหน้านี้นางก็เคยทำอาหาร ส่งอาหารให้สามี จึงรู้ว่าที่นาของสกุลไป๋อยู่ที่ใด หลังจากได้ยินแม่สามีและหลิวซื่อรำพึงรำพันแล้ว นางก็รู้สึกทนไม่ไหวจริงๆ พลันกล่าวกับเจ้ารองว่า “เจ้ารอง นารกร้างสองผืนนั่นเป็นของบ้านใดหรือ”
เจ้ารองหน้าแดงระเรื่อ อึดอัดใจอยู่ครู่หนึ่งถึงได้กล่าว “จะเป็นของบ้านใครไปได้ ของบ้านพวกเรานี่แหละ!”
ฝีเท้าที่มุ่งตรงไปข้างหน้าของหญิงชราพลันหยุดชะงัก คราวนี้นางถึงนึกออกว่าตอนที่นางตีจ้าวหลานจนมือหัก ในบ้านมีนาสามหมู่ยังไม่ลงต้นกล้าจริงๆ ตอนนั้นนางยังให้บุตรชายสองคนไปทำงาน ทว่าพวกเขาต้องไปช่วงชิงแป้งหมี่ขาวในเมือง ไม่ได้ไปทำนา ต่อมาเกิดเรื่องขึ้นมากมาย ทำเอานางลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท จึงปล่อยให้ที่นารกร้า
