ินอยู่ตลอด หลังจากจัดการใบจื่อม่านเถิงที่ได้มาอย่างยากลำบากแล้ว นางก็โปรยมันลงในที่ดิน ขณะนี้มันฝรั่งแตกหน่อภายใต้สภาพอากาศที่มีอุณหภูมิสูงแล้ว เพื่อเร่งประสิทธิภาพ หลังจากนางหั่นมันฝรั่งเป็นชิ้นแล้ว ก็จ้างวานคนในหมู่บ้านให้มาช่วยจำนวนหนึ่ง ไม่นานก็ลงปลูกมันฝรั่งทั้งหมดได้เมื่อทำงานเหล่านี้เสร็จ ก็เป็นเวลาห้าวันให้หลังแล้ววันนี้นางตื่นแต่เช้าตรู่ หลังจากล้างหน้าล้างตาก็มาทำอาหารเช้าที่สกุลหู ครั้นทำอาหารเช้าเสร็จ หูเฟิงก็ตื่นขึ้นมาเพราะได้กลิ่นเขามองสีท้องฟ้าข้างนอก ก่อนจะย่นคิ้วกล่าว “เช้าตรู่ถึงเพียงนี้เชียว? เจ้าจะออกไปข้างนอกอีกแล้วหรือ”ไป๋จื่อวางถ้วยโจ๊กลง “อื้ม อีกเดี๋ยวจะเข้าเมือง ข้าจะไปเยี่ยมพี่เมิ่งสักหน่อย ไม่รู้ว่าบาดแผลของเขาหายดีหรือยัง”สีหน้าของหูเฟิงดูอึมครึม “ข้าว่าหลายวันนี้เจ้าอยู่ไม่ติดบ้านเลยนะ คิดถึงเขาอยู่ตลอดเวลาเลยหรือ”เด็กสาวพยักหน้าอย่างอารมณ์ดี “ใช่ หลายวันมานี้ข้านึกถึงเขาอยู่ตลอด ถึงอย่างไรเขาก็ได้รับบาดเจ็บเพราะช่วยข้า นี่ก็ผ่านมาหลายวันแล้ว แต่เขาก็ยังไม่มา และเพราะข้ายุ่งมาก จึงไม่ได้ไปเยี่ยมเขาเช่นกัน ในใจจึงเอาแต่นึกถึงเขาอยู่ตลอด”“เท่านั้นหรือ” เขาเลิกคิ้วไป๋จื่อชำเลืองมองเขา “แน่นอน ไม่เช่นนั้นเจ้าคิดว่าอย่างไร”ความอึมครึมบนใบหน้าของหูเฟิงหายไปในพริบตา ริมฝีปากบางที่เม้มแน่นเผยให้เห็นรอยยิ้มจาง “ข้าจะไปล้างหน้า ช่วยข้าตักโจ๊กด้วย”นางแลบลิ้นใส่ลั
