รองหน้าแดงระเรื่อ อึดอัดใจอยู่ครู่หนึ่งถึงได้กล่าว “จะเป็นของบ้านใครไปได้ ของบ้านพวกเรานี่แหละ!”ฝีเท้าที่มุ่งตรงไปข้างหน้าของหญิงชราพลันหยุดชะงัก คราวนี้นางถึงนึกออกว่าตอนที่นางตีจ้าวหลานจนมือหัก ในบ้านมีนาสามหมู่ยังไม่ลงต้นกล้าจริงๆ ตอนนั้นนางยังให้บุตรชายสองคนไปทำงาน ทว่าพวกเขาต้องไปช่วงชิงแป้งหมี่ขาวในเมือง ไม่ได้ไปทำนา ต่อมาเกิดเรื่องขึ้นมากมาย ทำเอานางลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท จึงปล่อยให้ที่นารกร้างเช่นนี้ปล่อยให้ที่นารกร้างเช่นนี้…สกุลของพวกเขามีนาน้ำห้าหมู่ เมื่อทั้งห้าหมู่นั้นเก็บเกี่ยวได้ทั้งหมดแล้ว ถึงจะรับประกันชีวิตความเป็นอยู่พื้นฐานของทั้งสกุลได้ และถึงจะมีเงินเหลือพอจ่ายค่าเรียนหนังสือให้เสี่ยวเฟิง…ตอนนี้นาสามหมู่รกร้างอย่างคาดไม่ถึง เช่นนั้นฤดูหนาวปีนี้พวกเขาจะผ่านไปได้อย่างไร อีกทั้งจะทำอย่างไรกับค่าเรียนของไป๋เสี่ยวเฟิงช่วงฤดูใบไม้ร่วงในปีหน้าหญิงชรารู้สึกว่าเวียนหัว ตาลายเห็นดาวลอย ไม่รู้ว่าเพราะหิว หรือว่าสิ่งที่พบเห็นอย่างกะทันหันตรงหน้าจู่โจมเข้ามาจนวิงเวียนเมื่อก่อนในสกุลมีจ้าวหลาน งานในที่นาแต่ไหนแต่ไรนางล้วนไม่ต้องกังวล เพียงนั่งรออยู่ที่หน้าบ้านเวลาเก็บเกี่ยว มองดูจ้าวหลานแบกเสบียงอาหารกลับมาที่บ้านรอบแล้วรอบเล่า……ในใจไป๋จื่อนึกถึงเมิ่งหนานตลอด ทว่าที่บ้านยังมีธุระกองโต ไม่สามารถวางมือได้แม้สักน้อย งานในที่นาก็ไม่อาจยืดเยื้อต่อไปได้อีก สองวันนี้จึงพาคนไปพรวนด
