วว่าที่นาของตนเองในตอนนี้อยู่ที่ใด ระหว่างทางไปขุดผักป่า นางเหลือบเห็นนาข้าวสาลีที่เขียวชอุ่มสวยงามทั้งผืน อีกไม่นานข้าวสาลีพวกนี้ก็จะเก็บเกี่ยวได้ ขอเพียงถึงเวลานั้น พวกเขาสกุลไป๋ก็จะได้กินเสบียงอาหารที่ตนเองปลูก เมื่อคิดถึงตรงนี้ นางก็กลืนน้ำลายในทันที แล้วชำเลืองมองนาน้ำที่รกร้างห่างไกลออกไป ก่อนชี้ไปที่นั่นแล้วพูดว่า “บ้านใดช่างน่าอายนัก นาน้ำดีๆ เช่นนี้ เหตุใดปล่อยให้พวกมันรกร้างได้ ส่วนที่ดินของพวกเรา ถึงแม้ในบ้านตายกันไปหมด เหลือเพียงผู้เดียวก็ไม่อาจปล่อยให้นาน้ำรกร้างได้”
เจ้ารองมองนาน้ำที่ร้างมานานด้านข้าง หัวคิ้วย่นเล็กน้อย ทว่าไม่ได้พูดอะไร
……….
ตอนที่ 170 พื้นที่รกร้างของสกุลไป๋หลิวซื่อเคยทำนาในสองปีแรกหลังจากแต่งเข้าสกุลไป๋ แต่หลังจากคลอดต้าเป่าแล้ว นางก็ไม่ได้ลงนาอีก อีกทั้งหลังจากจ้าวหลานเข้ามา นางยิ่งไม่แม้แต่แลตามองที่นา ย่อมไม่รู้จักที่นาของตนเอง นางตอบรับคำพูดของหญิงชราในทันที พูดพร้อมสีหน้าบึ้งตึงว่า “นั่นสิเจ้าคะ คนที่อยู่ในสถานที่นี้เหมือนกับพวกเรา ล้วนต้องอาศัยที่นาทำมาหากิน ไหนเลยจะมีเหตุผลปล่อยให้ที่นารกร้างได้”แม้จางซื่อจะไม่ทำนาเช่นกัน แต่ก่อนหน้านี้นางก็เคยทำอาหาร ส่งอาหารให้สามี จึงรู้ว่าที่นาของสกุลไป๋อยู่ที่ใด หลังจากได้ยินแม่สามีและหลิวซื่อรำพึงรำพันแล้ว นางก็รู้สึกทนไม่ไหวจริงๆ พลันกล่าวกับเจ้ารองว่า “เจ้ารอง นารกร้างสองผืนนั่นเป็นของบ้านใดหรือ”เจ้า
