กเขาที่หน้าประตู
“อย่างช้าที่สุดสามวันพวกข้าถึงจะมา เพราะแต่ละคนล้วนเป็นคนต่างเมือง ถึงตอนนั้นปูพื้นนอนในลานบ้านนี้ รวมกับกินข้าวสามมื้อจะได้หรือไม่ น่าจะใช้เวลาไม่นาน หากหาคนได้มากหน่อย สิบวันจนถึงครึ่งเดือนก็ทำโครงเสร็จแล้ว ที่เหลือข้ากับชิงเฟิงทำต่อก็พอ ส่วนคนอื่นกลับบ้านได้”
ไป๋จื่อมองลุงหู อีกฝ่ายพลันพยักหน้า “ได้ แค่ปูพื้นนอนในลานบ้านไม่ใช่หรือ แต่ใกล้จะเข้าฤดูใบไม้ร่วงแล้ว น้ำค้างลงหนักขึ้นเรื่อยๆ กลัวว่าจะเป็นหวัดกันได้ง่าย”
เด็กสาวคิดดูแล้วก็ถามลุงหูอีก “ในหมู่บ้านของพวกเรามีใครมีบ้านเหลือไม่มีใครอาศัยอยู่บ้างหรือไม่”
ลุงหูส่ายหน้า “บ้านใครๆ ก็อยู่กันไม่พอทั้งนั้น ไหนเลยจะมีบ้านว่างไม่มีคนอาศัยอยู่ เฮ้อ…เดี๋ยวก่อน มีบ้านหลังหนึ่งไม่มีคนอยู่จริงๆ”
“บุตรชายคนโตของท่านหัวหน้าหมู่บ้านมีบ้านหลังหนึ่งในหมู่บ้านของพวกเรา เขาย้ายไปอยู่ในเมืองตั้งแต่หลายปีก่อน น้อยครั้งนักจะกลับมาที่หมู่บ้าน มีแค่ช่วงเทศกาลเท่านั้นถึงจะกลับมาสักครั้ง แต่สองปีมานี้แม้แต่ช่วงเทศกาลก็ไม่ได้กลับมา บ้านจึงว่างมาโดยตลอด ปกติแล้วท่านหัวหน้าหมู่บ้านและภรรยาของเขาจะคอยทำความสะอาดไว้”
ไป๋จื่อดีใจนัก “เช่นนั้นก็เยี่ยมเจ้าค่ะ ข้าจะไปขอเช่าบ้านหลังนี้จากท่านหัวหน้าหมู่บ้าน ถึงเวลาก็ให้พวกคนงานเข้าไปอยู่ก่อน จะได้ไม่ต้องปูที่นอนอยู่ข้างนอก”
นายช่างซ่งยิ่งรู้สึกซาบซึ้ง พวกเขาทำงานที่ต้องเลอะไปทั้งตัวเช่นนี้ แต่ไห
