นแต่ไรไม่เคยมีนายจ้างคนใดเห็นคุณค่า แล้วจะมีใครสนใจว่าพวกเขาจะนอนบนพุ่มไม้หรือต้นหญ้ากันเล่า
เขาพูดอะไรไม่ออกทั้งนั้น เพียงประสานมือคารวะไป๋จื่อ “แม่นางไป๋ ข้าจะสร้างบ้านหลังนี้ให้เจ้าอย่างดีแน่นอน ขอลา!”
เมื่อส่งนายช่างซ่งไปแล้ว ไป๋จื่อก็ไปที่บ้านของหัวหน้าหมู่บ้านด้วยกันกับลุงหู ครั้นเล่าเรื่องนี้ให้หัวหน้าหมู่บ้านฟังแล้ว เขาก็ตอบรับทันที อีกทั้งไม่ยอมรับเงินเช่าด้วย
“อย่างไรบ้านหลังนี้ก็ว่างอยู่แล้ว มีคนมาอยู่ย่อมดีกว่า จะยังต้องเก็บค่าเช่าอะไรกัน เป็นคนในหมู่บ้านเดียวกันแท้ๆ ไม่จำเป็นต้องเห็นเป็นคนนอกถึงเพียงนั้น”
ไป๋จื่อจะยอมได้อย่างไร นางคิดหาทางขอบคุณหัวหน้าหมู่บ้านไว้แล้ว โอกาสอันดีที่ยากจะหามาได้เช่นนี้ นางจะพลาดไปได้อย่างไร สุดท้ายนางก็ยัดเงินสองตำลึงใส่มือของหัวหน้าหมู่บ้าน แล้วจูงมือลุงหูรีบร้อนจากไป
ในมือหัวหน้าหมู่บ้านเป็นเงินก้อนหนึ่ง เขามองเงาหลังอันรีบร้อนของจื่อยาโถวแล้วก็อดยิ้มออกมาไม่ได้ เด็กสาวผู้นี้ช่างจริงใจเหลือเกิน เช่าบ้านผุพังสักหลัง ไหนเลยจะต้องใช้เงินมากขนาดนี้
……….
ตอนที่ 168 ไม่ว่างเขาก็ไม่ใช่คนโง่ จะไม่รู้เจตนาของไป๋จื่อได้อย่างไร ในใจเขารู้สึกซาบซึ้งเช่นกัน เด็กสาวผู้นี้ช่างเป็นคนที่รู้จักบุญคุณคน ทั้งยังรู้จักตอบแทน นับว่าเขาไม่ได้สายตาฝ้าฟาง และไม่ได้ช่วยคนผิดเมื่อกลับไปถึงบ้าน หมอลู่กำลังรออยู่ที่หน้าประตู ครั้นเห็นพวกเขากลับมา จึงรีบถามว่า “ใต้เ
