ท้าเมิ่งไม่อยู่หรือ”ไป๋จื่อรีบตอบเช่นกัน “วันนี้พวกข้าเข้าไปเก็บสมุนไพรในเขา เจอเสือจู่โจมเข้า เขาได้รับบาดเจ็บเพราะช่วยเหลือข้า จึงกลับไปแล้วเจ้าค่ะ ท่านมีธุระอะไรกับเขาหรือ”ทันทีที่ได้ยินว่าใต้เท้าเมิ่งถูกเสือทำร้าย หมอลู่ก็ตกใจตัวโยน “บาดเจ็บหนักหรือไม่”เด็กสาวส่ายหน้า “ตอนนั้นข้าสลบไป จึงไม่เห็นบาดแผลของเขา ได้ยินจากหูเฟิงว่าเป็นเพียงบาดแผลภายนอกเท่านั้น น่าจะไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเจ้าค่ะ”หมอลู่ร้องอ๋อเสียงหนึ่ง ก่อนจะถอนใจว่า “ดูท่าคดีนี้ของสกุลไป๋ คงต้องรอเขาหายดีก่อนค่อยตัดสิน”“คดีของสกุลไป๋? คดีอะไรหรือเจ้าคะ” ไป๋จื่อตาเป็นประกายหมอลู่หยิบหนังสือแสดงหนี้ออกมาจากในอก แล้วเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ให้ฟังรอบหนึ่ง “โชคดีที่ข้าป้องกันเอาไว้ก่อน นำหลักฐานปลอมให้นางดู แล้วก็เดาไว้ไม่ผิดจริงๆ ยายเฒ่านั่นไม่คิดจะคืนเงินโดยสิ้นเชิง”ไป๋จื่อพูดไม่ออก “นางสุดยอดจริงๆ ทำผิดครั้งแล้วครั้งเล่า ไม่มีที่สิ้นสุด ท่านหมอลู่ ท่านอย่าได้ปล่อยพวกเขาไปเด็ดขาด ไม่เช่นนั้นพวกเขาจะคิดว่าการเบี้ยวหนี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร”หมอลู่พยักหน้า “ถูกต้อง ข้าถึงมาหาใต้เท้าเมิ่ง ในเมื่อเขาไม่อยู่ วันหลังข้าค่อยไปหาเขาที่ศาลาว่าการแล้วกัน”…หลังจากบ้านรองของสกุลไป๋ขุดผักป่าเสร็จแล้ว พวกเขาก็มุ่งหน้าไปที่บ้านพี่รองของจางซื่อ จางเอ้อร์หนิวเป็นคนซื่อสัตย์ จิตใจดีคนหนึ่ง ครั้นเห็นน้องสาวมา ทั้งยังนำผักป่าที่เพิ่งขุดได
