่อยให้ท้องหิว มีอะไรให้กินก็นับว่าไม่เลวแล้ว
หลิวซื่อหิวจนร่างกายไร้เรี่ยวแรง ไหนเลยจะมีแรงไปทำงานอีก แม้แต่ยืนก็รู้สึกว่าเปลืองแรงนัก “ท่านแม่ ข้าไม่ได้กินข้าวหลายมื้อแล้ว หิวจนตาลายไปหมด ให้น้องสะใภ้ต้มน้ำเถิด”
หญิงชราถลึงตามองนาง “เจ้าพูดให้มันน้อยๆ หน่อย เดิมทีนางก็ออกไปโดยไม่เต็มใจอยู่แล้ว ตอนนี้กลับมาแล้วยังต้องให้นางทำงานอีกหรือ เจ้าเห็นนางเป็นจ้าวหลานใช่หรือไม่ พูดจาให้ดีๆ หน่อยไม่ได้หรืออย่างไร”
หลิวซื่อส่งสายตาไปหาบุตรชายสองคน พวกเขาพากันเบือนสายตามองไปทางอื่น สองมือของสามีก็ยังไม่หายดี ยิ่งหวังพึ่งไม่ได้…
นางเดินโซซัดโซเซไปที่หลังครัว เทน้ำใส่หม้อ ทว่ายังไม่ทันได้จุดไฟ ก็ได้ยินเสียงก่นด่าดังมาจากด้านหน้า
หลิวซื่อพลันทิ้งฟืนในมือลง รีบวิ่งไปที่ลานบ้านด้านหน้า นางเห็นบ้านรองทั้งสี่คนถือตะกร้ากันทุกคน ทว่าตะกร้ากลับว่างเปล่าเหมือนตอนที่เพิ่งออกจากบ้าน อย่าว่าแต่ผักป่าเลย แม้แต่หญ้าสักต้นก็ไม่เห็น
นางถลันไปข้างหน้า ตว้าตะกร้าใบหนึ่งมาดู ก่อนจะกวาดสายตามองในลานบ้านครั้งหนึ่ง ไม่มีผักแม้สักต้นจริงๆ!
สุดท้ายนางถามจางซื่อว่า “ผักเล่า? ผักป่าที่พวกเจ้าขุดมาอยู่ที่ใด”
