ออกมาจากในอก แล้วเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ให้ฟังรอบหนึ่ง “โชคดีที่ข้าป้องกันเอาไว้ก่อน นำหลักฐานปลอมให้นางดู แล้วก็เดาไว้ไม่ผิดจริงๆ ยายเฒ่านั่นไม่คิดจะคืนเงินโดยสิ้นเชิง”
ไป๋จื่อพูดไม่ออก “นางสุดยอดจริงๆ ทำผิดครั้งแล้วครั้งเล่า ไม่มีที่สิ้นสุด ท่านหมอลู่ ท่านอย่าได้ปล่อยพวกเขาไปเด็ดขาด ไม่เช่นนั้นพวกเขาจะคิดว่าการเบี้ยวหนี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร”
หมอลู่พยักหน้า “ถูกต้อง ข้าถึงมาหาใต้เท้าเมิ่ง ในเมื่อเขาไม่อยู่ วันหลังข้าค่อยไปหาเขาที่ศาลาว่าการแล้วกัน”
…
หลังจากบ้านรองของสกุลไป๋ขุดผักป่าเสร็จแล้ว พวกเขาก็มุ่งหน้าไปที่บ้านพี่รองของจางซื่อ จางเอ้อร์หนิวเป็นคนซื่อสัตย์ จิตใจดีคนหนึ่ง ครั้นเห็นน้องสาวมา ทั้งยังนำผักป่าที่เพิ่งขุดได้มาด้วย เขาก็รีบไปกำชับภรรยาว่าให้ต้มโจ๊กมากหน่อย
พวกเขากินข้าวที่บ้านของจางเอ้อร์หนิวอย่างเปรมปรีดิ์ แล้วถึงสะพายตะกร้าเปล่ากลับไปที่สกุลไป๋
พวกบ้านใหญ่หิวจนหน้าอกติดกับแผ่นหลังแล้ว ล้วนนั่งรอคอยบ้านรองกลับมาอยู่ที่หน้าบ้านอย่างพร้อมเพรียง
เจ้าใหญ่ที่นั่งอยู่ในลานบ้านได้ยินเสียงคนเดินมา ก่อนจะเห็นบ้านรองสะพายตะกร้ากลับมาแต่ไกล ในที่สุดใบหน้าที่เดิมทีขมวดเกร็งก็เผยให้เห็นรอยยิ้มจาง แล้วยื่นมือไปสะกิดหลิวซื่อว่า “ยังตะลึงลานอะไรอยู่ รีบไปต้มน้ำ”
ในบ้านไม่มีข้าวและน้ำมัน ขุดผักป่ากลับมา ก็ทำได้แค่ต้มกินกับน้ำแล้ว
แม้ผักป่าที่ต้มกับน้ำจะขมฝาด ทว่าย่อมดีกว่าปล
