ง รีบวิ่งไปที่ลานบ้านด้านหน้า นางเห็นบ้านรองทั้งสี่คนถือตะกร้ากันทุกคน ทว่าตะกร้ากลับว่างเปล่าเหมือนตอนที่เพิ่งออกจากบ้าน อย่าว่าแต่ผักป่าเลย แม้แต่หญ้าสักต้นก็ไม่เห็นนางถลันไปข้างหน้า ตว้าตะกร้าใบหนึ่งมาดู ก่อนจะกวาดสายตามองในลานบ้านครั้งหนึ่ง ไม่มีผักแม้สักต้นจริงๆ!สุดท้ายนางถามจางซื่อว่า “ผักเล่า? ผักป่าที่พวกเจ้าขุดมาอยู่ที่ใด”
ตอนที่ 168 ไม่ว่าง
เขาก็ไม่ใช่คนโง่ จะไม่รู้เจตนาของไป๋จื่อได้อย่างไร ในใจเขารู้สึกซาบซึ้งเช่นกัน เด็กสาวผู้นี้ช่างเป็นคนที่รู้จักบุญคุณคน ทั้งยังรู้จักตอบแทน นับว่าเขาไม่ได้สายตาฝ้าฟาง และไม่ได้ช่วยคนผิด
เมื่อกลับไปถึงบ้าน หมอลู่กำลังรออยู่ที่หน้าประตู ครั้นเห็นพวกเขากลับมา จึงรีบถามว่า “ใต้เท้าเมิ่งไม่อยู่หรือ”
ไป๋จื่อรีบตอบเช่นกัน “วันนี้พวกข้าเข้าไปเก็บสมุนไพรในเขา เจอเสือจู่โจมเข้า เขาได้รับบาดเจ็บเพราะช่วยเหลือข้า จึงกลับไปแล้วเจ้าค่ะ ท่านมีธุระอะไรกับเขาหรือ”
ทันทีที่ได้ยินว่าใต้เท้าเมิ่งถูกเสือทำร้าย หมอลู่ก็ตกใจตัวโยน “บาดเจ็บหนักหรือไม่”
เด็กสาวส่ายหน้า “ตอนนั้นข้าสลบไป จึงไม่เห็นบาดแผลของเขา ได้ยินจากหูเฟิงว่าเป็นเพียงบาดแผลภายนอกเท่านั้น น่าจะไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเจ้าค่ะ”
หมอลู่ร้องอ๋อเสียงหนึ่ง ก่อนจะถอนใจว่า “ดูท่าคดีนี้ของสกุลไป๋ คงต้องรอเขาหายดีก่อนค่อยตัดสิน”
“คดีของสกุลไป๋? คดีอะไรหรือเจ้าคะ” ไป๋จื่อตาเป็นประกาย
หมอลู่หยิบหนังสือแสดงหนี้
