ตอนที่ 165 พิมพ์เขียว
ไม่ว่าอย่างไรองครักษ์จินก็ไม่ยอม เขาเห็นบาดแผลบนข้อมือของคุณชายกับตาตนเอง รูเลือดที่ค่อนข้างใหญ่สองรูนั้น มีเลือดไหลออกมาชุ่มทั้งแขนเสื้อแล้ว
ถนนของหมู่บ้านหวงถัวไม่ราบเรียบ รถม้าวิ่งไปได้ถึงครึ่งทางไป๋จื่อก็ตื่นขึ้นมาแล้ว นางนึกถึงภาพที่ตนเองสลบไปก่อนหน้านี้ เป็นเมิ่งหนานที่กระโจนเข้ามาบนตัวนาง ขวางฟันแหลมคมของเสือที่กำลังจะกัดนางไว้
นางมองภายในรถม้า นอกจากในรถจะมีนางและใบจื่อม่านเถิงสามมัดแล้ว ก็ไม่มีอะไรทั้งนั้น
เมิ่งหนานเล่า?
นางตะเกียกตะกายออกจากรถม้าอย่างร้อนรน ถามหูเฟิงที่กำลังบังคับรถว่า “พี่เมิ่งเล่า? เขาเป็นอย่างไรบ้าง”
ครั้นเห็นท่าทางร้อนใจของนาง และได้ยินนางเรียกเมิ่งหนานว่าพี่เมิ่ง หัวคิ้วของเขาก็ย่นขึ้นเล็กน้อย “เขาถูกกัดข้อมือ องครักษ์จินพาเขากลับไปแล้ว”
“เจ็บหนักหรือไม่” นางถามพร้อมสีหน้าเป็นห่วง
หูเฟิงส่ายหน้า “ข้าก็ไม่แน่ใจ มีเลือดไหลออกมาไม่น้อย แต่เมิ่งหนานบอกว่าแค่แผลภายนอกเท่านั้น”
นางถอนใจด้วยความโล่งอก แค่บาดแผลภายนอกก็แล้วไป ดูท่าตอนที่เข้าตาจน เป็นหูเฟิงและองครักษ์จินที่เร่งมาช่วยพวกนางได้ทันเวลา
รถม้ากลับเข้าไปในหมู่บ้าน ดึงดูดสายตาอิจฉาริษยาของผู้คนได้ไม่น้อย
เมื่อกลับถึงบ้าน ลุงหูรีบออกมาต้อนรับ หัวเราะเฮฮากล่าวว่า “ในที่สุดพวกเจ้าก็กลับมาแล้ว มีคนจากในเมืองมาสองคน บอกว่าเมื่อวานพบพวกเจ้าในเมือง”
ไป๋จื่อลอดออกมาจากในรถม้า กำลังเตรี
