ยมจะกระโดดลงมา แต่กลับเห็นหูเฟิงยื่นมือออกมาข้างหนึ่ง นางจับมือของเขาไว้ ยืมแรงของเขากระโดดลงจากรถ
ขณะนี้มีคนสองคนออกมาจากในเรือน คนหนึ่งในนั้นคือซ่งชิงเฟิง ชายหนุ่มที่พบเมื่อวานบนถนน ตามมาด้วยชายวัยกลางคนอีกคนหนึ่ง รูปร่างสูงใหญ่องอาจ ใบหน้าคล้ำแดด รูปหน้าของทั้งสองคนคล้ายคลึงกันอยู่หลายส่วน เป็นบิดาบุตรคู่หนึ่ง
“พี่ซ่ง ท่านลุงซ่ง” นางเข้าไปต้อนรับด้วยรอยยิ้ม
ซ่งชิงเฟิงรีบแนะนำกับบิดา “ท่านพ่อ นี่คือแม่นางไป๋ เมื่อวานนางบอกว่าต้องการสร้างบ้าน”
นายช่างซ่งยิ้มปลื้ม กล่าวกับไป๋จื่อและหูเฟิงว่า “ที่แท้เจ้าก็คือแม่นางไป๋ ก่อนหน้านี้คิดว่าชิงเฟิงล้อข้าเล่นเสียอีก คิดไม่ถึงเลยว่าจะเป็นเรื่องจริง”
จ้าวหลานเดินออกมาจากในเรือน ยิ้มพลางพูดจา “เข้ามาพูดคุยกันข้างในเถอะเจ้าค่ะ ข้าต้มชาหวานๆ ไว้ ดื่มไปคุยไปเถอะ”
ทุกคนเข้าไปในเรือน ไป๋จื่อเชิญพวกเขานั่งลง ก่อนที่ตนเองจะไปที่เรือนไม้ด้านหลัง หยิบพิมพ์เขียวที่เมื่อคืนนางวาดไว้เรียบร้อยแล้วออกมา
นายช่างซ่งนับว่าเป็นช่างดินมาตลอด สร้างบ้านมาทั้งชีวิต ทว่าเขาไม่เคยเห็นพิมพ์เขียวละเอียดเช่นในมือของไป๋จื่อแม้สักครั้ง นางวาดออกมาได้สมจริงอย่างยิ่ง รายละเอียดชัดเจน จุดที่ควรอธิบายอย่างละเอียดก็แจ่มชัดได้มาตรฐาน แม้เขาจะไม่เคยสร้างบ้านเช่นนี้มาก่อน แม้กระทั่งเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก ทว่ามีพิมพ์เขียวเช่นนี้ เขาคิดว่าจะต้องสร้างบ้านออกมาได้อย่างสมบูรณ์แบบแน
