่นอน
“แม่นางไป๋ ใครเป็นคนวาดพิมพ์เขียวนี้หรือ” สายตาของนายช่างซ่งไม่ละไปจากพิมพ์เขียวโดยสิ้นเชิง ราวกับเห็นของล้ำค่าอย่างไรอย่างนั้น
ไป๋จื่อยิ้ม “ข้าเป็นคนวาดเองเจ้าค่ะ แต่วาดได้ไม่ดีนัก ทำให้ท่านหัวเราะเยาะแล้ว”
ในที่สุดนายช่างซ่งก็ละสายตาจากพิมพ์เขียว แล้วมองแม่นางน้อยที่อายุเพียงสิบสองสิบสามปีตรงหน้าด้วยความประหลาดใจ “เจ้าเป็นคนวาดเองหรือ”
เด็กสาวพยักหน้า “เจ้าค่ะ ที่ดินอยู่อาศัยของบ้านข้าไม่ใหญ่ ข้าคำนวณด้วยตนเองดูแล้ว ขนาดนับว่าใช้ได้ ท่านสร้างตามนั้นก็ได้แล้วเจ้าค่ะ ท่านลองคำนวณดูว่าจำเป็นต้องใช้อิฐ กระเบื้อง ไปจนถึงวัสดุสิ่งของอื่นเท่าไร หวังว่าท่าจะช่วยข้าจัดการได้อย่างพร้อมสรรพ ทั้งหมดต้องใช้เงินเท่าไร ท่านบอกข้ามาก็พอเจ้าค่ะ”
นายช่างซ่งถอนใจ “แม่นางช่างเปิดโลกของข้าเสียจริงๆ พิมพ์เขียวเช่นนี้ ข้าคิดว่ามีเพียงนายช่างใหญ่ในเมืองหลวงเท่านั้นที่จะวาดออกมาได้ คิดไม่ถึงเลยว่าแม่นางน้อยเช่นเจ้าก็มีฝีมือเช่นเดียวกัน”
……….
ตอนที่ 166 นายช่างซ่งไป๋จื่อก็คิดไม่ถึงว่านายช่างซ่งจะชื่นชมพิมพ์เขียวของนางเช่นนี้ แม้นางจะวาดออกมาอย่างละเอียด แต่ก็ยังไม่ได้แสดงฝีมือที่แท้จริงของนางออกมา หากแสดงระดับการวาดรูปของนางขณะที่ตนเองเรียนมหาวิทยาลัยออกมา นางยิ่งวาดได้ละเอียดและสวยงามมากกว่านี้อีกนางหัวเราะแห้งๆ สองเสียง “ข้าเคยเห็นพิมพ์เขียวที่ประณีตกว่านี้เจ้าค่ะ ของข้าแผ่นนี้แค่วาดตามพิมพ์เขียวขอ
