งเขาเท่านั้น แก้ไขเพียงขนาดเล็กน้อย ท่านลุงซ่งชมเช่นนี้ ข้าไม่กล้าเทียบหรอกเจ้าค่ะ”ลุงซ่งเห็นนางถ่อมตนเช่นนี้ ก็ยิ่งรู้สึกชอบใจ แม้ได้งานจะเป็นเรื่องสำคัญ แต่หากได้รับงานจากเจ้าของที่ดินผู้เรื่องมาก เช่นนั้นก็ถือว่าโชคร้ายนักครอบครัวตรงหน้าเขานี้ แต่ละคนยิ้มแย้มและเป็นกันเอง การกระทำและการแสดงออกต่างก็หนักแน่นอย่างยิ่ง พูดจาก็มีมารยาทเช่นกัน คิดดูแล้วจะต้องเป็นนายจ้างที่พูดคุยด้วยง่ายอย่างแน่นอนครั้นเห็นนายช่างซ่งและซ่งชิงเฟิงเริ่มคำนวณปริมาณอิฐ กระเบื้อง และวัสดุที่ต้องใช้ นางก็พบว่าสายแล้ว จึงกล่าวว่า “ข้าจะไปทำกับข้าว มื้อกลางวันอยู่กินข้าวด้วยกันนะเจ้าคะ”นายช่างซ่งรีบโบกมือ “ไม่ต้องหรอก มีที่ไหนยังไม่ทันได้ทำงาน ก็กินข้าวของเจ้าบ้านก่อนเสียแล้ว”ไป๋จื่อโบกมือเช่นกัน “พวกข้าไม่ถือเรื่องนี้หรอกเจ้าค่ะ ใกล้จะเที่ยงวันแล้ว เสียเวลาพวกท่านไปไม่น้อย กินข้าวที่นี่แหละเจ้าค่ะ”เด็กสาวพูดจบก็ไปที่ครัว จ้าวหลานก็ตามนางไปเป็นลูกมือเช่นกัน ท่านลุงหูยิ้มกล่าวว่า “กินข้าวเสียที่นี่แหละ แค่ข้าวมือเดียวเท่านั้น ไม่ทำให้พวกข้าจนลงหรอกกระมัง”นายช่างซ่งดีใจ “ตกลง เช่นนั้นพวกข้าสองคนจะกินข้าวที่นี่ พวกเจ้าใจกว้างยิ่งนัก”ลุงหูก็มีความสุขเช่นกัน “ใจกว้างอะไรกัน อย่าพูดเรื่องนี้เลย ครั้นสร้างบ้านตั้งใจหน่อยก็พอแล้ว จื่อยาโถวเป็นคนจิตใจดี วางใจเถอะ ขอเพียงทำงานดี นางไม่มีทางปฏิบัติไม่ดีกับพวกเจ้าแน่”นาย
