ตอนที่ 163 เสือคลั่งกระโจนใส่อาหาร
“ไม่ต้องพูดแล้วขอรับคุณชาย” องครักษ์จินขัดจังหวะเขา ไม่อยากเห็นเขาเจ็บปวดใจเช่นนี้อีก
เมิ่งหนานยิ้มขื่นพลางส่ายหน้า “ข้าไม่เป็นไร” นี่เป็นครั้งแรกหลังจากเขาอายุเจ็ดปีในปีนั้น ที่เขาพูดเรื่องในอดีตอันน่าปวดใจเช่นนี้ออกมา
เรื่องในอดีตที่ทำให้เขาไม่กล้าแม้แต่จะไปคิดถึง
เขาคิดว่าชีวิตนี้จะไม่มีวันพูดเรื่องนี้กับใคร คิดไม่ถึงเลยว่าวันนี้เขาจะพูดโพล่งออกมา และแท้จริงแล้วมันก็ไม่ได้ยากเย็นเหมือนที่เขาจินตนาการไว้
“ตอนนั้นหากข้าไม่วิ่งหนี หากข้าไม่ได้วิ่งหนี สุดท้ายแล้วจะเป็นอย่างไรนะ พี่ชายของข้าจะยังมีชีวิตอยู่ต่อไปหรือไม่”
ไป๋จื่อกุมมือที่สั่นเทาไม่หยุดของเมิ่งหนาน ในดวงตาสุกใสปรากฏความโศกเศร้า “พี่เมิ่ง นี่ไม่ใช่ความผิดของท่าน โศกนาฎกรรมที่เกิดขึ้นเช่นนี้ เป็นเพียงแค่อุบัติเหตุเท่านั้น ไม่มีความเกี่ยวข้องใดกับท่าน ท่านไม่จำเป็นต้องรับผิดชอบ…หากข้าเป็นพี่ชายของท่าน ข้าก็จะเลือกทำเช่นเดียวกัน แล้วหากเปลี่ยนเป็นท่าน ท่านก็จะทำเช่นเดียวกัน พี่ชายปกป้องน้องชาย นี่เป็นสัญชาตญาณของมนุษย์ หวาดกลัวจึงวิ่งหนีก็เป็นสัญชาตญาณของมนุษย์เช่นเดียวกัน และตอนนั้นท่านอายุเพียงเจ็ดปีเท่านั้น”
จริงหรือ? หวาดกลัวจึงวิ่งหนี นี่เป็นสัญชาตญาณของมนุษย์จริงหรือ? เพราะเขายังเด็ก ดังนั้นถึงแม้หนีไป ก็เป็นสิ่งที่สมควรแล้วใช่หรือไม่
ท่านพ่อกับท่านแม่ก็บอกเขาเช่นนี้ และเขาก็ใช้เหตุผ
