ไม่มีข้าวโพดและซี่โครงหมู ทำไม่ได้เจ้าค่ะ”
องครักษ์จินทำหน้าตาผิดหวัง แววตากล่าวโทษเบนไปที่ร่างของเมิ่งหนาน “คุณชาย ล้วนโทษท่าน หากเมื่อครู่ไปซื้อผักที่ตลาดมาด้วยก็คงดี” หากไม่ใช่เพราะคุณชายไม่ยอมไปตลาดเพราะคนเยอะ กลางวันนี้เขาต้องได้กินน้ำแกงซี่โครงหมูกับข้าวโพดแน่
หลายวันมานี้ เขาฝันถึงรสชาตินั้นอยู่ตลอด
เมิ่งหนานกวาดสายตามององครักษ์จินอย่างเย็นชา ทำเอาอีกฝ่ายพูดไม่ออกอีก ต้องปิดปากในทันใด แม้ใจจริงจะอยากเอ่ยอะไรออกมาอีกมากมายก็ตาม
เขาลูบชุดคลุมใหม่เอี่ยมบนร่างของตนเองอย่างแผ่วเบา เสื้อผ้าไหมสีมรกตบริสุทธิ์ ด้านนอกทับด้วยผ้าโปรงละเอียดสีเดียวกัน ปักลวดลายไม้ไผ่สีเข้มอ่อนอยู่ทั่วบริเวณอย่างประณีต ตรงเอวห้อยหยกสีฟ้าขนาดเท่าไข่เป็ดเอาไว้ เท้าสวมรองเท้ายาวปักลายเมฆด้วยไหมชั้นยอด ตั้งแต่หัวจรดเท้ามีแต่ความสง่างามระคนมีอำนาจ
ให้เขาสวมเสื้อผ้าและรองเท้าเช่นนี้ไปซื้อผักในตลาดเนี่ยนะ?
อีกอย่าง เขาก็คิดไม่ถึงว่าในบ้านของไป๋จื่อจะไม่มีผักจริงๆ…
“ครั้งหน้าเถอะเจ้าค่ะ หากครั้งหน้าพวกท่านมา จำไว้ว่าต้องนำวัตถุดิบมาด้วย อยากกินอะไรก็นำสิ่งนั้นมา ข้าล้วนทำให้พวกท่านได้ทั้งนั้น” ไป๋จื่อกล่าว
องครักษ์จินรีบตอบรับ บนใบหน้ามีแต่ความตื่นเต้น “แม่นางไป๋ วันหน้าหากข้าอยากจะมาฝากท้อง ข้ามาคนเดียวเจ้าจะต้อนรับหรือไม่”
แม้องครักษ์จินจะเป็นเพียงองครักษ์ข้างกายของเมิ่งหนาน แต่ดูจากความเป็นกันเองระหว่างพูดจา
