านับว่าพอเหมาะเลยทีเดียวอีกอย่าง วันนี้พระอาทิตย์ร้อนแรงเป็นพิเศษ มีรถม้าให้นั่งเช่นนี้ ไม่เพียงประหยัดแรงเท้าได้ ยังไม่ต้องตากแดดตลอดทางด้วยบัดนี้เพิ่งจะผ่านยามเฉิน[3] ห่างจากยามอู่อีกสองชั่วยาม จะให้เขานั่งเฉยๆ อยู่ที่นี่ถึงสองชั่วยามเลยหรือเมิ่งหนานถาม “พวกเจ้าไปทำธุระที่ใด หากสะดวกล่ะก็ ข้าไปกับพวกเจ้าก็ได้” อย่างไรก็ว่างอยู่แล้ว ไปออกกำลังกายยืดเส้นยืดสายบ้างก็ดี[1] โซลานีน เป็นพิษที่พบในส่วนที่เป็นสีเขียวของพืชจำพวกมัน จัดเป็นสารพิษธรรมชาติ ไม่อาจถูกทำลายด้วยความร้อน และอาจทำให้กระเพาะอาหารเกิดความผิดปกติได้[2] ยามอู่ (午) เท่ากับเวลาประมาณ 11:00-13:00 น.[3] ยามเฉิน (辰) เท่ากับเวลาประมาณ 7:00-9:00 น.
ตอนที่ 152 ไม่ได้ซื้อผัก
แม้จะไม่รู้ว่าเกี๊ยวคืออะไร แต่เมื่อได้ยินชื่อนี้แล้ว เมิ่งหนานกับองครักษ์จินก็รู้สึกว่าต้องเป็นของอร่อยอย่างแน่นอน อาหารที่ทำจากมือของไป๋จื่อ ไม่มีสิ่งใดไม่อร่อย
องครักษ์จินยิ้มตามไปด้วย “แม่นางไป๋ ทำจีตั้นปิ่งที่กินเมื่อครั้งก่อนอีกสักครั้งได้หรือไม่” น่าเสียดายที่เขาไม่ได้ชิมเมื่อครั้งก่อน ให้แต่คุณชายกินคนเดียวจนหมดเกลี้ยง
ไป๋จื่อพยักหน้าด้วยความยินดี “ได้เจ้าค่ะ”
ครั้นเห็นนางอารมณ์ดีเช่นนี้ องครักษ์จินก็ได้คืบจะเอาศอก “น้ำแกงซี่โครงหมูกับข้าวโพดที่กินคราวก่อนก็อร่อยมาก ทำอีกครั้งได้หรือไม่”
ทว่าเด็กสาวกลับส่ายหน้า “ข้าคิดอยู่เหมือนกันเจ้าค่ะ แต่ในบ้าน
