ตอนที่ 137 บ้านอิฐและระเบื้อง
หูเฟิงไม่รู้ว่าในหัวสมองของนางคิดอะไรอยู่บ้าง แต่ดูจากท่าทางของนางแล้ว เหมือนจะไม่พอใจต่อการกระทำของเถ้าแก่ร้านสบียงอาหารอย่างมาก
“เขาทำการค้าขาย ค้าขายก็เพื่อให้ได้เงิน ทำเช่นนี้เป็นเรื่องปกติมากไม่ใช่หรือ”
ไป๋จื่อเลิกคิ้ว ก่อนจะเสมองหูเฟิงที่กำลังทำหน้าตาสงสัย “ปกติมากหรือ? ผู้ประสบภัยยังไม่มา เขาก็ขึ้นราคาข้าวสารมาเท่าตัวหนึ่งแล้ว หากผู้ประสบภัยมา ราคาข้าวสารไม่ขึ้นมากกว่าหนึ่งเท่าตัวหรือ? ในเมื่อเรียกว่าผู้ประสบภัย พวกเขาจะมีเงินซื้อข้าวราคาแพงเช่นนี้หรือ? ถึงเวลานั้นแล้วหากผู้ประสบภัยไม่ได้กินข้าว ชาวบ้านในเมืองนี้ได้รับความลำบากไปด้วย ถึงตอนนั้นก็ไม่รู้ว่าจะมีชาวบ้านที่น่าสงสารหิวตายไปมากเท่าไร เรื่องนี้เรียกว่าปกติหรือ?”
หากพูดเช่นนี้ก็ไม่เรียกว่าปกติจริงๆ แต่แล้วมันเกี่ยวอะไรกับนางเล่า? นางเป็นแค่เด็กสาวชาวบ้านธรรมดาคนหนึ่ง ตนเองเพิ่งจะมีชีวิตที่ดีได้สองวัน นางจะทำอะไรได้?
หูเฟิงไม่ได้พูดมากอีก เร่งรถเทียมวัวกลับไป
ตอนที่ผ่านร้านขนมหวาน นางเข้าไปซื้อขนมเล็กน้อย ก่อนจะเห็นว่าฝั่งตรงข้ามร้านขนมหวานกำลังสร้างบ้านพอดี ทั้งหมดใช้อิฐสีดำและแผ่นกระเบื้อง ดูแล้วบ้านนี้แข็งแรงกว่าดินที่ยังไม่ผ่านการเผาในหมู่บ้านหวงถัวเหล่านั้นมาก นางต้องการสร้างอาคารหลังเล็กสองชั้น ใช้ดินเช่นนั้นย่อมไม่ได้ ก่อนหน้านี้กำลังกลุ้มใจ ไม่รู้ว่าจะไปซื้ออิฐและกระเบื้องที่ใด คิ
