ดไม่ถึงว่าคราวนี้จะเจอเข้าแล้ว
นางทิ้งหูเฟิงไว้ แล้ววิ่งไปยังด้านหลังของบุรุษที่กำลังก่ออิฐลนกำแพง “พี่ชาย ข้าถามท่านเรื่องหนึ่งได้หรือไม่”
บุรุษผู้นั้นกำลังก่ออิฐอย่างตั้งใจ จู่ๆ ไป๋จื่อตะโกนเรียกอยู่ข้างหลังเขา จึงตกใจจนไม่อาจควบคุมเรี่ยวแรงในมือได้ อิฐดำหล่นลงมาจากด้านบน ไปทางศีรษะของไป๋จื่อพอดี
ไป๋จื่อก็ตกใจจนมึนงงเช่นกัน แม้แต่การหลบหลีกตามสัญชาตญาณก็หายไปจนหมด
ได้แต่เบิกตามองอิฐดำนั่นกระแทกใส่ศีรษะของนาง
หากกระแทกโดนจริงๆ เกรงว่าสมองของนางคงได้เห็นดวงดาวแน่
เมื่ออิฐก้อนนั้นกำลังจะกระแทกศีรษะ นางรีบหลับตาปี๋ ทว่าทันใดนั้น ช่วงเอวของนานก็ถูกจับแน่น ร่างกายหมุนไปอย่างรวดเร็ว
นางหลบภัยไปได้ แต่กลับได้ยินเสียงอิฐก้อนนั้นกระแทกใส่ร่างคนผู้หนึ่งดังโครม
หูเฟิงที่กอดนางไว้ตัวโยนเล็กน้อย จากนั้นก็ยืนอย่างมั่นคง
“น้องชาย เจ้าไม่เป็นอะไรกระมัง?” ชายหนุ่มที่กำลังก่ออิฐรีบถาม
เขายังไม่เคยเห็นคนที่ถูกอิฐก้อนใหญ่ขนาดนี้กระแทกแล้ว ยังสามารถมีสีหน้าเช่นเดิมเหมือนกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น…
หูเฟิงปล่อยไป๋จื่อในอ้อมกอด ก่อนจะพลิกมือลูบลัง นอกจากความรู้สึกเจ็บเล็กน้อยแล้ว ก็ไม่ได้ถูกกระแทกจนบาดเจ็บอะไร “ข้าไม่เป็นไร”
คราวนี้ไป๋จื่อถึงดึงสติดกลับมาได้ นางรีบตรวจสอบด้านหลังของหูเฟิงที่ถูกกระแทก เมื่อแน่ใจแล้วว่าเขาไม่เป็นอะไรจริงๆ เด็กสาวถึงได้ถอนหายใจด้วยความโล่งอกออกมา
“อันตรายจริงๆ ขอบคุณเจ้ามาก” นางว
