างตัวไม่ถูกอยู่บ้าง เมื่อครู่นางหลบพ้นแท้ๆ แต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดที่สมองของนางพลันหยุดชะงัก ลืมแม้กระทั่งหลบหลีก
หูเฟิงถลึงตามองนางอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนจะหมุนตัวกลับไปที่ด้านข้างรถเทียมวัว เขาก็ไม่รู้ว่าตนเองโกรธอะไร รู้เพียงว่าน่าโมโหยิ่งนัก
ไป๋จื่อแลบลิ้นใส่เงาหลังของเขา แล้วหันไปกล่าวกับชายหนุ่มที่กำลังก่ออิฐผู้นั้น “พี่ชาย อิฐและกระเบื้องเหล่านี้ซื้อได้ที่ไหนหรือ”
ชายหนุ่มยิ้มถาม “ทำไม? พวกเจ้าก็จะสร้างบ้านเช่นกันหรือ”
เด็กสาวพยักหน้า “อื้ม เรือนไม้ที่บ้านของพวกข้าถูกลมพัดถล่มไปแล้ว บ้านอิฐและกระเบื้องนี้แข็งแรงมากกว่า”
อีกฝ่ายพิจารณานางตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วยิ้มกล่าวว่า “อิฐและกระเบื้องนี้มีราคาแพง เจ้ารู้หรือไม่ว่าบ้านอิฐและกระเบื้องเช่นนี้ต้องใช้เงินเท่าไร” เขาชี้ไปยังบ้านที่สร้างใกล้เสร็จแล้วด้านหลัง
ไป๋จื่อส่ายหน้า “ไม่รู้ ต้องใช้เงินเท่าไรหรือ”
เขายื่นนิ้วออกมาห้านิ้ว “รวมค่าวัสดุและค่าแรงแล้ว อย่างน้อยห้าสิบตำลึง”
………..
ตอนที่ 138 อยากกินเกี๊ยวเขาคิดว่าห้าสิบตำลึงนี้จะทำให้ไป๋จื่อตกใจ แต่ใครจะรู้ว่านางได้ยินแล้วกลับตาเป็นประกาย บ้านตรงหน้านี้ไม่เล็กเลย แต่ใช้เงินเพียงห้าสิบตำลึงเท่านั้น อาคารหลังเล็กสองชั้นของนางคิดดูแล้วก็ไม่ได้ใหญ่เท่านี้ ท่าทางไม่ต้องใช้ถึงห้าสิบตำลึงหรอกไป๋จื่อถามชายหนุ่มว่า “ท่านเป็นหัวหน้างานหรือ”ชายหนุ่มส่ายหน้า “ข้าไม่ใช่หัวหน้างาน พ่อของข้าต่าง
