หากที่เป็นหัวหน้างาน แต่หากเจ้าต้องการสร้างบ้าน จะบอกข้าไว้ก็เหมือนกัน”เด็กสาวปรบมือ “เช่นนั้นดียิ่งนัก ข้าจะได้ไม่ต้องลำบากมาก เอาอย่างนี้ ข้าอยู่ที่หมู่บ้านหัวถัว ชื่อว่าไป๋จื่อ หากท่านมีเวลาก็พาท่านพ่อของท่านไปหาข้าที่หมู่บ้านหวงถัว ข้าจะวาดภาพบ้านให้เรียบร้อย ถึงตอนนั้นพวกท่านค่อยดูว่าทำได้หรือไม่ หากทำได้ค่อยตกลงราคากัน”ชายหนุ่มดีใจยิ่งนัก บ้านตรงหน้าใกล้จะเสร็จแล้ว ท่านพ่อกำลังกลัดกลุ้มว่าไม่มีงานชิ้นต่อไป เหล่าพี่น้องที่ทำงานด้วยกันล้วนเป็นคนต่างพื้นที่ หากไม่มีงานชิ้นต่อไป พวกเขาก็ต้องกัดฟันจากไป ถึงตอนนั้นจะหาคนมากพร้อมเช่นนี้ก็ยากยิ่งกว่ายากแล้ว“ดีเลย ตกลงตามนี้ ข้าชื่อซ่งชิงเฟิง พ่อของข้าเป็นช่างสร้างบ้านที่มีชื่อเสียงในเมืองชิงหยวน ทุกคนล้วนเรียกเขาว่านายช่างซ่ง”ไป๋จื่อยิ่งพอใจ ได้ช่างสร้างบ้านที่มีชื่อเสียง นั่นก็พิสูจน์ว่าเขาต้องมีฝีมืออยู่บ้างแน่นอน เหมาะสมกับความต้องการของนางพอดีซ่งชิงเฟิงมองส่งนางจากไป ก่อนจะเห็นนางปีนขึ้นรถเทียมวัวที่มีเสบียงอาหารอยู่จนเต็มคัน เสบียงอาหารมากมายถึงเพียงนั้น บ้านของคนธรรมดาไม่มีทางซื้อได้มากมายขนาดนี้ เขาจึงยิ่งเชื่อว่าเด็กสาวตรงหน้าไม่ได้กำลังคุยโวหลังออกจากเมืองไป เส้นทางก็ขรุขระขึ้นมา ไป๋จื่อโคลงเคลงจนทรมาน จึงลงจากรถเทียมวัวเสียเลย แล้วเดินกลับไปเช่นเดียวกับหูเฟิงครั้นเห็นหูเฟิงไม่สนใจตน นางก็เข้าไปใกล้พร้อมรอยยิ้มกริ่ม “ยังโกรธ
