ตอนที่ 133 แม่หม้ายสกุลไป๋
จ้าวหลานยิ้มเย็น “พวกเจ้าเจตนาหรือไม่ ข้ารู้อยู่แก่ใจดี ไม่จำเป็นต้องพูดถึงเรื่องพวกนี้กับข้า เอาล่ะ พวกเจ้าไปเถอะ ที่นี่เล็กนัก คนอยู่มากๆ เช่นนี้ไม่ได้”
หญิงชราจะยอมได้อย่างไร นางคิดจะดึงมือของจ้าวหลานมา ทว่าอีกฝ่ายกลับสะบัดทิ้ง “ยายเฒ่าสกุลไป๋ แม้ข้าจะหัวช้า แต่ก็ไม่ใช่คนโง่ที่จะแยกแยะถูกผิดไม่ได้ ท่านไล่พวกข้าไปด้วยเหตุผลใด ข้ารู้ดีอยู่แก่ใจ และท่านมาตามข้ากลับสกุลไป๋ด้วยเหตุใด ข้าก็รู้ดีอยู่แก่ใจเช่นกัน จะพูดจาสวยหรูได้ ก็ต้องมีคนเชื่อนะเจ้าคะ”
นางยื่นมือชี้ไปทางนอกเรือน “ท่านไปพูดกับคนอื่นในหมู่บ้านเสียดีกว่า ลองพูดคำพูดที่เพิ่งพูดให้ข้าฟังกับพวกเขาสักรอบ ดูสิว่าจะมีคนเชื่อหรือไม่…ถ้าหากมีล่ะก็ คงจะเป็นเด็กสามขวบที่เชื่อ”
หลิวซื่อหน้าเปลี่ยนสีในทันที “จ้าวหลาน เจ้าอย่าไม่แยกแยะถูกผิด ไม่กินเหล้ามงคล แต่กินเหล้าลงโทษหน่อยเลย”
จ้าวหลานแค่นหัวเราะ “เช่นนั้นข้าจะรอดื่มเหล้าลงโทษของเจ้า ดูสิว่าแท้จริงแล้วรสชาติเป็นอย่างไร”
ความโกรธเคืองของหญิงชราปะทุขึ้นมาแล้วเช่นกัน นางถลึงตามองจ้าวหลานพร้อมสีหน้าดำคล้ำ “จ้าวหลาน เจ้าอย่าได้ลืมนะ เจ้าเป็นแม่หม้ายของสกุลไป๋ เป็นภรรยาของลูกชายข้าที่ตายไป เด็กไป๋จื่อนั่น ก็กินน้ำแกงข้าวของพวกข้าสกุลไป๋จนเติบใหญ่ ทำไม ตอนนี้ปีกล้าขาแข็งแล้ว เลยคิดจะสลัดพวกข้าสกุลไป๋ทิ้งรึ”
จ้าวหลานส่ายหน้า “ผิดแล้ว ไม่ใช่พวกข้าที่สลัดพวกท่า
