นสกุลไป๋ทิ้ง เป็นพวกท่านสกุลไป๋ต่างหากที่สลัดพวกข้าทิ้ง ตอนที่แยกบ้านในวันนั้น คนทั้งหมู่บ้านล้วนเห็นว่าใครกันแน่ที่อยากจะไล่ข้ากับจื่อเอ๋อร์ออกจากบ้านใจจะขาด”
นางคิดว่าตอนที่นางเผชิญหน้ากับคนสกุลไป๋ ตนจะเป็นเหมือนกับก่อนหน้านี้ มุทะลุ โกรธเกรี้ยว แต่บัดนี้นางพบว่าตนเองใจเย็นอย่างน่าประหลาด อาจจะเป็นเพราะนางหมดความหวังกับคนสกุลไป๋แล้ว คนสกุลไป๋ที่อยู่เบื้องหน้านางในตอนนี้จึงไม่ต่างอะไรกับคนเดินถนนทั่วไป
“จ้าวหลาน เจ้าอยู่หรือไม่” เสียงของหูจ่างหลินดังมาจากข้างนอก
จ้าวหลานตอบรับเสียงหนึ่ง “ข้าอยู่เจ้าค่ะ” นางหันไปมองหญิงชราและหลิวซื่อ “พวกท่านกลับไปเถอะ ต่อไปไม่ต้องมาอีก จากวันนี้เป็นต้นไป พวกเราเป็นน้ำบ่อไม่ปนกับแม่น้ำ ต่างคนต่างอยู่”
เมื่อได้ยินบทสนทนาข้างใน หูจ่างหลินก็เร่งเดินมาถึงหน้าประตู ครั้นเห็นหลิวซื่อกับหญิงชรา เขาก็พลันทำหน้าบึ้งในทันที “พวกเจ้ากลับไปแล้วไม่ใช่หรือ เหตุใดมาที่นี่อีก แท้จริงแล้วคิดจะทำอะไรกันแน่”
ในมือของหูจ่างหลินถือจานใบหนึ่ง ในนั้นใส่ไข่ไก่ที่ยังไม่ได้ปอกเปลือกเอาไว้สองใบ หมั่นโถวสีขาวสองลูก ทั้งยังมีโจ๊กขาวเข้มข้นอีกถ้วยหนึ่งที่กำลังส่งกลิ่นหอมจางๆ ออกมา
พวกนางคิดถึงชีวิตที่บ้านของตนเอง โจ๊กใสเหมือนกับน้ำแกงข้าวก็ไม่ปาน ผัดผักป่าก่อนหน้านี้ก็กลายเป็นผักป่าต้มน้ำ ไม่มีรสชาติ เพิ่งกินเสร็จก็หิวแล้ว เทียบกับชีวิตในตอนนี้ของจ้าวหลาน ย่อมเรียกได้ว่าแตกต่าง
