ราวกับฟ้ากับดิน
สีหน้าไม่พอใจบนใบหน้าของหลิวซื่อหายไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะปั้นหน้ายิ้ม “พวกข้ายังไม่ได้กินข้าวเช้าพอดีเลย กินที่บ้านจ้าวหลานสักมื้อเลยแล้วกัน”
หูจ่างหลินกล่าวหน้าเคร่ง “เห็นหน้าของพวกเจ้าสองคนแล้วใครจะกินลงกัน ต้องอาเจียนออกมามากกว่ากระมัง รีบไป อย่าเสียเวลาอยู่ที่นี่”
หญิงชราพลันหน้าง้ำ มือข้างหนึ่งเท้าสะเอว ส่วนมืออีกข้างชี้ไปที่หูจ่างหลิน “หูจ่างหลิน เจ้าพูดจาอะไรเกรงใจกันหน่อย พวกข้ามาหาจ้าวหลาน ไม่ได้มาหาเจ้า พวกข้าอยากอยู่ที่นี่นานเท่าไรก็เท่านั้น เกี่ยวอะไรกับเจ้าไม่ทราบ”
จ้าวหลานยืนอยู่ข้างหลังพวกนางสองคน นางยื่นมือไปผลักพวกนางออกจากประตูอย่างแรง ส่วนตนเองก็ตามออกมาด้วย ก่อนจะมีเสียงเสียงลงกลอนประตูดัง ‘โครม’
นางกล่าวกับหูจ่างหลินว่า “พี่หู ข้านึกได้ว่ายังมีเรื่องบางอย่างอยากพูดกับท่าน ไปที่เรือนใหญ่ด้านหน้าดีกว่า พวกเราจะได้กินไปคุยไป”
……….
ตอนที่ 134 แตงดินหูจ่างหลินพยักหน้า “ได้ เช่นนั้นก็ไปคุยที่เรือนใหญ่ด้านหน้าแล้วกัน”ตอนที่พวกเขาจะไป จ้าวหลานยังไม่ลืมนำเสื้อผ้าใหม่ที่ตากไว้ไปด้วย นางรู้จักนิสัยของหลิวซื่อดี หากปล่อยเสื้อผ้าชุดนี้ตากไว้ที่นี่และเดินจากไปก่อนล่ะก็ หลิวซื่อต้องถือโอกาสนำมันกลับบ้านไปด้วยแน่หลิวซื่อมองเสื้อผ้าสะสวยลอยไปจากเบื้องหน้าของนาง จ้าวหลานระแวดระวังนางอย่างเห็นได้ชัด ไม่เห็นนางและแม่สามีอยู่ในสายตาเลยสักนิด ความโกรธในใจนี้เอ๋ย หากเป
