ตอนที่ 129 หลับสบาย
คำพูดนี้นางไม่ได้พูดเพื่อไป๋จื่อในอดีตเท่านั้น ยิ่งเพื่อไป๋จื่อในปัจจุบัน เพื่อบอกลาอดีต และเพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่
คืนนี้นางหลับสบายเป็นพิเศษ ในฝันไม่มีความอ้างว้างและโดเดี่ยวอีก ชีวิตของนางไม่ได้มืดมนไร้แสงสว่างอีกต่อไป และนางจะไม่แอบเสียน้ำตาให้ครอบครัวที่ไม่รู้จักหวงแหนนางอีกเช่นกัน
พรข้อเดียวที่จะขอจากพระจันทร์ คือขอให้ชาตินี้สงบสุขไปตลอด
…
คนที่หลับสบายในคืนนี้ ไม่ได้มีเพียงไป๋จื่อ
ยังมีเมิ่งหนานที่อยู่ไกลออกไปในศาลาว่าการในเมือง
ใบหน้าที่คันคะเยออย่างหาใดเปรียบในทุกค่ำคืน วันนี้หลังจากใช้ยาที่ไป๋จื่อสั่งให้แล้ว ก็หยุดความคันได้อย่างน่าอัศจรรย์ เขาไม่ต้องยื่นมือไปคว้าหรือเกาอีก หากไม่ส่องกระจก เขาแม้กระทั่งไม่รู้สึกถึงบาดแผลบนใบหน้า
“คุณชาย ท่านรู้สึกเป็นอย่างไรบ้าง” องครักษ์จินตามติดข้างกายเขาตลอด ด้วยกลัวว่าหลังจากใช้ยาแล้ว จะมีอะไรเกิดขึ้น
เมิ่งหนานกล่าว “ข้าสบายดีมาก ไม่เคยสบายดีเช่นนี้มาก่อน ไป๋จื่อผู้นี้ช่างน่าสนใจจริงๆ”
องครักษ์จินถอนหายใจ กล่าวด้วยความโล่งอกว่า “คิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าโรคที่หมอมากมายล้วนรักษาไม่หาย เมื่อถึงมือของเด็กสาวอย่างไป๋จื่อแล้ว ยาของนางขจัดโรคได้ หากพูดให้ใครฟังเข้า เกรงว่าจะไม่มีใครเชื่อกระมัง?”
“ต้องการให้คนอื่นเชื่อไปทำไม? พวกเราเชื่อก็พอแล้วไม่ใช่หรือ” ริมฝีปากของเมิ่งหนานยกยิ้ม
อีกฝ่ายพยักหน้าหงึกหงัก “ใช่ขอรับ เด็กสาวผู้